οι αγάπες/επιστροφή

by

Ξέρεις κάτι;το κορίτσι λέει στο αγόρι καλέ μου,το αγόρι λέει στο κορίτσι καλή μου,ύστερα τονώνουν τα μπουζουάρ τζουζουνέ ένστικτα τους με δώρα και κάπου εκεί έρχεται το πάσχα.Η λαμπάδα δημιουργεί ένα ίσκιο θείου βασίλη ή μηνά πάνω στα στασίδια και το κορίτσι περνάει το λαμέ χέρι κάτω απ΄την μασχάλη ή αμασχάλη του αγοριού.Εκείνο χωρίς να χάσει χρόνο σε χρήμα αλλά σε δευτερόλεπτα φυσάει τα 3cm τσουλούφια του προς τα πάνω και προχωρά καμαρωτός.Η γιορτή του πάσχα μου φέρνει στο μυαλό πάντα μια εικόνα:οτι χαϊδεύω την μέση της ενώ τα κεριά λιώνουν πάνω μας και μας κάνουν όμοια.Απλά όμοια,ναι όμοια.Έστω ότι όσα διάβασες στις δυο προτάσεις που προηγήθηκαν,αποτελούν μία σκέψη του αγοριού 10 μήνες μετά τον χωρισμό τους.Όσοι περνούν πάσχα μαζί,τον ιούνιο χωρίζουν και το επόμενο πάσχα παίρνουν την περσινή ανάσταση ως γεγονός.Ξυπνούν ελαφρά ιδρωμένοι κυριακή ψιλή ή ψηλέ γιορτή απόγευμα ακούγοντας κάτι που όταν κυλούν στην τουαλέτα τσούζει πιο πολύ ή περισσότερο τελοσπάντων από λοίμωξη hype.Του αγίου γεωργίου γιορτάζουν οι γιώργηδες και έστω οτι αναφέρεται και κείνη ως εορτάζουσα μιας και μέχρι την συγκεκριμένη στιγμή δεν σκέφτηκε τίποτα.Όταν έρχεται η ώρα να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο,τα αυτόκινητα ξεκινούν την άνοδο και κείνη υποβόσκει μεταμορφωμένη σε κατάσταση.Λέξεις συννεφάκια καθώς δημιουργεί,γίνονται λευκά και σε άσπρο φόντο μοιάζουν αόρατα.Όταν λοιπόν οι μαυρίλα πέσει,τότε εμφανίζονται και..ΞΑΦΝΙΚΑ ζουζούνια και λοιπές μέλισσες έλκονται,λες και το μέλι αποτελούσε πάντα χόριο(ναι δεύτερο στρώμα μικίνι μου) ερωτευμένων και όχι προϊόν ή εργαλείο αυνανισμού.

imgp0478

Advertisements

2 Responses to “οι αγάπες/επιστροφή”

  1. Herr Hum Says:

    Alloi pali kathe pasxa to pernoun me to idio piano. Opote mhn paraponiesai…. h mhpws aytos pernaei kalytera telika?

    Αυτές οι νότες
    που σας στέλνω με την άνωση
    δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
    Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
    που αργά μας σώριασε τους δυo
    ως κάτω στον βυθό
    σαν βάρος έκπληκτο
    το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
    έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
    μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
    ένα λουλούδι εξωτικό
    ή ένα τεράστιο όστρακο
    φωλιά ιπποκάμπων
    διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
    μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
    του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
    Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
    διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
    τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
    σαν ντο και σολ και μι
    μη φανταστείτε μουσική
    είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
    πιέζει κι ανεβαίνει.

    Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
    το πιάνο μου κι εγώ
    είμαστ’ εδώ πολύ καλά
    εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
    αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
    και ιδίως
    μακριά επιτέλους
    από κάθε προοπτική πνιγμού.

    Γιάννης Βαρβέρης απ’ τη συλλογή Πιάνο βυθού (1991)

  2. betty kyriou Says:

    pernaei kalutera

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: