Χαλάρωσε και απόλαυσέ το επιτέλους…

by

Τελευταία νόμιζα πως είχα χάσει τη χιούμορ μου.  Η μάλλον δεν την είχα πια δική μου. Έιχα την αίσθηση πως με βαρέθηκε και αποφάσισε να με αφήσει. Να αφήσει εμένα και το κρύα αστεία μου και να κάνει τη ζώη της. ”Πρέπει να είναι αλήθεια και ας μην το λέει ξεκάθαρα. Αυτονομήθηκε, έκοψε τον ομφάλιο λώρο” σκεφτόμουνα. Είχα πάθει εμμονή. Το φοβερό για μένα ήταν πως δεν εφεύγε μια και καλή να τελειώνουμε, παρά εμφανιζόταν πάντα εκεί που δεν το περίμενα. Εμφανίζόταν και με αιφνιδίαζε, με τάραζε, με αναστάτωνε. Δεν με άφηνε να την ξεχάσω, να προχωρήσω μπροστά και να αρχίσω να φαντάζομαι τη ζωή μου χωρίς αυτή… Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι άρχισε να εμφανίζεται πλέον, πάντα μόνο όταν ήμουν με τους  φίλους μου. Και πάντα τα ίδια:  Έρχεται σαν τη μικρή τσούλα που θέλω τόσο πολύ και αρχίζει και χαϊδεύεται με όλους. Περνάει από αγκαλιά σε αγκαλιά και από στόμα σε στόμα. Στον απέναντι και μετά στο διπλανό μου και μετά στον δίπλα του. Και περιμένω τη σειρά μου ανυπόμονα. Και έρχεται και σε μένα και μου κάνει τα ίδια κόλπα. Στην αρχή βρίζω και καταριέμαι τόσο πουτάνα που είναι και εύχομαι να πάει στο διάολο και να μην τη ξαναδώ, μα ταυτόχρονα παρακαλάω και καίγομαι να ερθει λίγο ακόμα ξανά. Και όταν έρχεται, σα μωρό που το πήρε αγκαλία η μάμα ξεραίνομαι στα γέλια και τα ξεχνάω όλα. Και σαν φεύγει, σα μωρό (και πάλι) που του πήραν το πλαστικό παιχνιδάκι από το στόμα μην πνιγεί, ψευτοκλαίω μπας και γυρίσει από οίκτο. Σε λίγο όμως άρχισα να συνηθίζω. Και δεν με ένοιαζε τόσο που πήγαινει με τους άλλους: ”Περιμένω”. Και συνήθιζα κι άλλο: ”Aρκει να ‘ρθεί”. Και σε λίγο αρχίζει και μου αρέσει που τη βλέπω απά στους άλλους: ”Να έρθει εδώ, σε μένα τώρα, να εφεύρω νέα παιχνίδια πού δεν έχει κάνει στους άλλους” έλεγα. Και μετά μου αρέσει τόσο να τη βλέπω με τους άλλους που θέλω να τη δω να κάνει κόλπα που δεν τα χω ξαναδεί ή ξανακάνει. Εύχομαι να τη δω να τις βγάζουν νέα κόλπα, νέα βίτσια οι άλλοι. Και ας μην είμαι εγώ ο πρώτος. Και σε λίγο δε με νοιάζει καν αν θα έρθει σε μένα…Απολαμβάνω εξίσου! Μα πλέον είχα καταλάβει πως επρέπε και έγω να την προκάλω, να την παιδεύω, όχι να την περιμένω να μου δωθεί, ούτε να διεκδικώ πάνω της εξουσία εγωιστική, μα ανάποδα να συμμετέχω σε αυτό το μεγάλο μπαλαμούτι σκέτος. Χωρίς εξουσίες, χωρίς κτήσεις, μέρος του όλου ισότημα. Μόνο τότε τα δίνει όλα. Και τα δίνει όλα σε όλους. Τώρα πια ξέρω. Δεν είναι πια δική μου, πότε δεν ήταν. Ήταν πάντα όλων και μόνο όλοι μαζί μπορούμε να την έχουμε. Αλλιώς θα μαράζωνε, θα μίκραινε, θα μιζέριαζε και θάπαιρνε τη φάτσα του υποτιθέμενου εφέντη της.

p.s. Το χιούμορ έπρεπε να είναι γένους θυληκού.

3 Responses to “Χαλάρωσε και απόλαυσέ το επιτέλους…”

  1. proteas Says:

    mia kali aformi gia mia sunexeia,epifilasomai pseudon!

  2. karavaki pat-pat Says:

    aisxos! aiiiiisxos! sas parakalw, sovareutheite ligo.
    thyliko? to xioumor. TO xioumor. oudeteron
    xaxaxaxaxa oute to comment de vgazei xioumor.. kryo..

  3. pseudon Says:

    xaxaxaxaxaxa mas teliose fainete kai emas…ti egine vre paidi mou?

    gia na xalarosoume ligo, mpas kai epistrepsei…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: