Ο θάνατος σαν εύρημα – Π.Μπουκάλας

by

Καμιά φορά, αμέτρητες φορές δηλαδή, δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να συνοψίσεις την ιστορία ενός ανθρώπου, ανακεφαλαιώνοντας έτσι την ιστορία του κόσμου όλου: παρακινημένος από την απόγνωση, φεύγεις από τον τόπο σου τον ρημαγμένο από τα βομβαρδιστικά του ουρανού και τις επίγειες βόμβες, μετράς βουνά και θάλασσες, μετράς και δολάρια σε όσους σε «διευκολύνουν», φτάνεις στα μέρη που υπέθεσες ότι θα βρεις άλλον ήλιο κι εκεί σε περιμένει ο θάνατος φωλιασμένος σε σακίδιο, όπως θα σε περίμενε και στην πατρίδα σου αν δεν έφευγες· μόνη πατρίδα του ανθρώπου είναι ο θάνατος άλλωστε, το μοναδικό του δεδομένο.

Μονάχα την ηλικία του νεκρού μάθαμε την πρώτη μέρα. Δεκαπεντάχρονος. Μόνο την ηλικία της βαριά τραυματισμένης αδερφής του. Δεκάχρονη. Και πάλι, μόνο την ηλικία της ελαφρότερα λέει, της βαρύτατα πες και αγιάτρευτα, τραυματισμένης μάνας τους. Σαρανταπεντάχρονη. Αλλο όνομα κανένα. Και να γραφτεί κάποιο, Αλί ή Ραμίζ, τι ήχο να ’χει στα δικά μας αυτιά, τι νόημα να αποδώσει. Μένουν οι ηλικίες και η καταγωγή. Αφγανοί. Πρόσφυγες. Ενα κοριτσάκι, ένας έφηβος, μια μάνα στο μεσοστράτι της ζωής της με τους δικούς μας όρους, στο τέρμα με τους δικούς της. Μια ζωή που κόπηκε άγουρη, άλλες δύο που άρχισαν πια να μετράνε ανάποδα τον χρόνο, αν έτυχε να τον μετρήσουν και ποτέ σωστά, με το μέτρο της ελπίδας δηλαδή ή των ονείρων.

Ελπίδα θα τους έδωσε σίγουρα το εύρημα, το σακίδιο εκεί στα Κάτω Πατήσια. Ηταν και βαρύ. Η μικρούλα δεν μπορούσε να το σηκώσει, κι όλο χαρά, όση χαρά μπορούν να νιώσουν οι ρακοσυλλέκτες, φώναξε τον μεγαλύτερο αδελφό της. Και το εύρημα, ο φωλιασμένος θάνατος, έσκασε. Οπως θα έσκαγε και στην πατρίδα τους, αν είχαν μείνει εκεί· αλλά είχαν αποδράσει για να τον αποφύγουν, να αποφύγουν τα αεροπλάνα που τους ελευθερώνουν στανικά και τις επιθέσεις των ομοφύλων που τους σπρώχνουν, επίσης στανικά, στη σωστή θρησκεία, στον σωστό δρόμο. Της δικής τους στανικής (και επί της ουσίας σταλινικής) θρησκείας είναι φανατικοί πιστοί και οι τρομοκράτες που έκρυψαν τον θάνατο στο σακ βουαγιάζ για να χτυπήσουν τον κατά φαντασίαν στόχο τους και να φέρουν, λέει, μια ώρα αρχύτερα την ισότητα, την αταξική κοινωνία και ό, τι άλλο περνάει από το σκοτισμένο μυαλό τους, το παραδομένο στον καταστροφικό ναρκισσισμό της άμεσης, ιδιωτικής επανάστασης. Για τον δεκαπεντάχρονο έφεραν την ισότητα του θανάτου. Το ίδιο και για την αδερφούλα και τη μάνα του, έστω και αν αυτές θα συνεχίσουν τυπικά να συνυπολογίζονται στους ζωντανούς. Υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να περιμένουμε οποιαδήποτε προκήρυξη, με εξηγήσεις τάχα και συγγνώμες; Ποια εξήγηση και ποια συγγνώμη για τον Θάνο Αξαρλιάν που τον σκότωσε η ρουκέτα το 1992; Ποια για τη Βιργινία Κωνσταντίνου που σκοτώθηκε από τη βόμβα στο «Ιντερκοντινένταλ» το 1999; Και ποια τώρα για τη Ζάχρι Νατζάφι, όπως μάθαμε επιτέλους ότι λέγεται η μάνα των παιδιών, για να αποκτήσουν έτσι όνομα οι τύψεις μας;

Από την Καθημερινή

6 Responses to “Ο θάνατος σαν εύρημα – Π.Μπουκάλας”

  1. dystropop Says:

    “και τις επιθέσεις των ομοφύλων που τους σπρώχνουν, επίσης στανικά, στη σωστή θρησκεία, στον σωστό δρόμο.”

    Μήπως το να φοράμε στους άλλους τις δικές μας αντιλήψεις για τους πιθανούς λόγους για τους οποίους έφυγαν από την πατρίδα τους, μήπως είναι λίγο πατερναλιστικό;

    Ο Μπουκάλας φαίνεται να ξέρει και γιατί φύγανε από το Αφγανιστάν, και πώς έγινε το συμβάν.

  2. Herr Hum Says:

    O pateras eixe dwsei mia synenteyksh pou ta elege:

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4567735

    • dystropop Says:

      Δεν το ήξερα αυτό. Τότε ο Μπουκάλας όντως ξέρει γιατί φύγανε, ή τουλάχιστον αντλεί την πληροφορία αυτή από τους ίδιους.

      Η άλλη ένστασή μου όμως παραμένει:
      Ακόμα δεν ξέρουμε πώς έγινε ό,τι έγινε. Η αποτίμηση του γεγονότος είναι ίδια ανεξάρτητα από την πληροφορία αυτή; Είναι το ίδιο να έχουμε ας πούμε φαινόμενα οργανωμένης ακροδεξιάς βίας και το ίδιο κάποιον που μόλις δραπέτευσε από το ψυχιατρείο και φτιάχνει βόμβες; Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως, ναι, όλων των ειδών η βία είναι ίδια. Προσωπικά το βρίσκω λίγο απλουστευτικό αυτό. Το ίδιο θα ήταν, ας πούμε, αν τον Γρηγορόπουλο τον είχε δολοφονήσει ένας σχιζοφρενής;

  3. Herr Hum Says:

    Den lew oti olwn twn eidvn h via einai idia… alla asxeta me to ti egine sto sygkekrimeno peristatiko den vlepw pou vohthaei sto na yparxoyn 10 organvseis pou aradiazoyn vomves sthn athina h skotvnun mpatsus.
    … Pros to paron mallon sto na exoume kapoious nekroys, perissoterh astynomeysh ( nekrous kai apo ton anaxriko xwro, pou endexomenws “dhthen” toys petyxe mia peripolia) kai mia genikh metakinhsh ths koinhs gnvmhs pros ta deksia an oxi akra deksia.

  4. dystropop Says:

    Μα για το συγκεκριμένο συμβάν μιλάγαμε. Δηλαδή, για να είμαι ακριβής, εμένα η ένστασή μου δεν σχετίζεται άμεσα με τα του συγκεκριμένου συμβάντος. Σχετίζεται με το ότι ένας άνθρωπος που τον θεωρώ σοβαρό και τον διαβάζω συχνά (λέω για τον Π. Μπουκάλα, εσένα σε θεωρώ βέβαια σοβαρό αλλά τελευταία δε σε διαβάζω τόσο συχνά), ένας άνθρωπος λέω που γενικά εκτιμώ βγάζει πολιτικά συμπεράσματα από πληροφορίες και δεδομένα που απλούστατα δεν υπάρχουν. Είναι σοβαρό αυτό; Ο μόνος τρόπος να το θεωρήσεις κάπως σοβαρό είναι το να υποθέσεις πως εκείνο που θέλει να πει είναι ότι το ποια είναι αυτά τα δεδομένα δεν επηρεάζει την αποτίμησή του. Εξ ου και έγραψα περί βίας.

  5. Herr Hum Says:

    …megalh kouventa..apo konta ta ypoloipa

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: