Οι τρείς δρόμοι του Γ. Παγουλάτου

by
Ελλάδα έχει τρεις επιλογές, η μία χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη συνεπάγεται μείωση εισοδημάτων, φτώχεια, θυσίες, ίσως και αίμα, και αβέβαιη κατάληξη. Η δεύτερη είναι με βεβαιότητα καταστροφική. Η τρίτη είναι ακόμα χειρότερη από τη δεύτερη. Από τους τρεις αυτούς δρόμους, ο πρώτος είναι ο μόνος που διασφαλίζει το μεγαλύτερο κεκτημένο της χώρας, τη συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και το ευρώ. Ο δεύτερος δρόμος πιάνει την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα και την παίζει στα ζάρια. Ο τρίτος την πετάει από το παράθυρο.

Ο πρώτος δρόμος λέει τα εξής: «Για να μπορώ να ανήκω στο κλαμπ, παίζω με τους κανόνες. Για να συμμετάσχω στην αλλαγή των κανόνων πρέπει να παραμείνω στο κλαμπ. Χρειάζομαι τεράστιες προσαρμογές στο κράτος και στην οικονομία μου –όλα τα στοιχεία το δείχνουν. Θα αξιοποιήσω τον εξωτερικό περιορισμό και την τεχνογνωσία των δανειστών μου για να τις κάνω τώρα. Στο τέλος του προγράμματος θα έχω εξυγιάνει τον δημόσιο τομέα δημιουργώντας νέες ανταγωνιστικές βάσεις. Αλλωστε, η προσαρμογή είναι το αναγκαίο τίμημα της διάσωσής μου».

Ο πρώτος δρόμος δεν είναι μόνο οδυνηρές περικοπές μισθών και συντάξεων. Περιέχει αλλαγές που εξυγιαίνουν τα δημοσιονομικά, διασώζουν το ασφαλιστικό για τις επόμενες γενιές, διευρύνουν τη φορολογική βάση, εισάγουν διαφάνεια στο κράτος. Αλλαγές που μπορούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε σύγχρονη ευρωπαϊκή οικονομία με βιώσιμες προϋποθέσεις ανάπτυξης. Που μπορεί όμως και να αποτύχουν.

Πράγματι, ο πρώτος δρόμος του «εσωτερικού αποπληθωρισμού» ενέχει κινδύνους. Ο οικονομικός κίνδυνος είναι στο τέλος της τριετούς προσαρμογής το ΑΕΠ να έχει συρρικνωθεί τόσο πολύ, και το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να έχει γίνει τόσο μεγάλο, ώστε η εξυπηρέτησή του (δηλαδή η πληρωμή τόκων στους δανειστές μας) να συνθλίβει την οικονομία. Ο πολιτικός κίνδυνος είναι το τέρας του λαϊκισμού και της μικροπολιτικής να ξυπνήσει ξανά. Ο κοινωνικός κίνδυνος είναι η ύφεση να ξεπεράσει τα όρια αντοχής της κοινωνίας. Αυτοί είναι οι κίνδυνοι, αλλά ισχυρότερες είναι οι ελπίδες.

Θα ήταν αυτονόητος μονόδρομος η επιλογή του πρώτου δρόμου αν δεν υπήρχε η απατηλή αντιπρόταση ενός τυχοδιωκτικού δεύτερου δρόμου. Να κηρύξουμε, λένε, μονομερώς, πλήρη ή μερική στάση πληρωμών. Το χρέος μας, λένε, είναι κατά 70% εξωτερικό. Μια στάση πληρωμών, ένα «κούρεμα» του χρέους, θα πλήξει κυρίως τους ξένους πιστωτές μας. Καλά να πάθουν. Η ιδέα έχει όλη τη μεγαλοφυΐα κάποιου που αποσυνδέει τα ηλεκτρικά του για να τιμωρήσει το μετρητή της ΔΕΗ. Είναι ενδιαφέρουσα όσο και αυτοκαταστροφική. Ξεκινώντας με έναν από τους χειρότερους δείκτες εθνικής αποταμίευσης στην Ευρώπη, η ελληνική οικονομία θα έχανε κάθε πρόσβαση σε κεφάλαια. Η εμπιστοσύνη στα ελληνικά ομόλογα θα κατέρρεε, παρασύροντας τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία. Οι καταθέσεις θα έφευγαν, το τραπεζικό σύστημα θα αδυνατούσε να χρηματοδοτήσει νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η οικονομία θα έμπαινε σε βαθιά ύφεση για πολλά χρόνια, οδηγώντας σε εξαθλίωση ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας. Μια μονομερής στάση πληρωμών θα εκλαμβανόταν ως δόλια από τους πιστωτές μας, που θα χρησιμοποιούσαν την ευκαιρία να μας εκδιώξουν από την Ευρωζώνη ή ακόμα κι από την Ε.Ε., μεταβάλλοντάς μας σε κράτος–παρία.

Αν ο δεύτερος δρόμος δεν σας φαίνεται επαρκώς καταστροφικός, υπάρχει και ο τρίτος. Εκεί, η στάση πληρωμών θα συνοδευόταν από άμεση υποτίμηση με έξοδο από το ευρώ. Σε μια οικονομία σχετικά κλειστή, η υποτίμηση θα είχε ελάχιστα θετικά και όλα τα αρνητικά. Θα ολοκλήρωνε την καταστροφή του δεύτερου δρόμου, αυξάνοντας το πραγματικό βάρος του εξωτερικού χρέους της χώρας, και συρρικνώνοντας την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων. Με ένα αδύναμο και ανυπόληπτο νόμισμα, η Ελλάδα θα παράδερνε στις καταιγίδες της νομισματικής και χρηματοοικονομικής αστάθειας, διευρύνοντας το χάσμα από την ανεπτυγμένη Ευρώπη, διαγκωνιζόμενη με άλλους Βαλκάνιους για ολίγα ψίχουλα ευρωπαϊκής προσοχής…

Δεν αποκλείεται μια λύση αναδιάρθρωσης στο τέρμα του πρώτου δρόμου, ενώ είναι εξαιρετικά πιθανή η επιμήκυνση του χρέους. Αλλά τότε θα ήταν μια λύση συναινετική και οργανωμένη σε επίπεδο Ε.Ε. Στη διαπραγμάτευσή της θα προσέλθουμε με απείρως μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ από κείνη μιας χώρας κατεργαραίων που μέχρι χθες εξαπατούσε τους εταίρους της. Με μέσο δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη πάνω από 80%, δεν αποκλείεται η ΟΝΕ να προχωρήσει σε συνολική αναδιάρθρωση χρεών. Ηδη, η χθεσινή ορθοδοξία αναθεωρείται δραστικά. Ποιος θα φανταζόταν Ευρωπαϊκό ταμείο σταθεροποίησης 720 δισ., ύψους πέντε κοινοτικών προϋπολογισμών, ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων! Αλλά για να μετέχουμε στη νέα ΟΝΕ πρέπει να παραμείνουμε στον πρώτο δρόμο, τηρώντας τους όρους Ε.Ε./ΔΝΤ.

Ο πρώτος δρόμος είναι ανώμαλος και ανηφορικός, αλλά μας κρατάει μέσα στην ομάδα που κατευθύνεται στο ασφαλές καταφύγιο της αναθεωρημένης ΟΝΕ, με μεγαλύτερο «Ο» αυτή τη φορά. Ο δεύτερος δρόμος είναι κατήφορος, που καταλήγει σε γκρεμό. Ο τρίτος ισοδυναμεί με κατευθείαν άλμα στο κενό.

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Κολέγιο της Ευρώπης.

Απο την Καθημερινή

 

19 Responses to “Οι τρείς δρόμοι του Γ. Παγουλάτου”

  1. dystropop Says:

    Υπάρχουν βέβαια και εντελώς αντίθετες φωνές, όπως αυτές:
    http://youpayyourcrisis.blogspot.com/

    Προσωπικά δεν αισθάνομαι επαρκώς πληροφορημένος για να σχηματίσω άποψη για το τι θα συνέβαινε αν όντως αποφασιζόταν παύση πληρωμών ή/και κήρυξη πτώχευσης ή/και έξοδος από το ευρώ. Νομίζω ότι και οι μεν και οι δε θέλουν να αποδείξουν μια προαποφασισμένη θέση τους («αυτό είναι μονόδρομος», «όχι το άλλο είναι μονόδρομος» κλπ.) πράγμα που δε βοηθά στο να σχηματίσει ο αναγνώστης προσωπική άποψη. Εσύ Herr Hum αισθάνεσαι πληροφορημένος για το τι σημαίνουν τα διάφορα ενδεχόμενα;

    Αναλύσεις επί αναλύσεων και σενάρια επί σεναρίων εδώ, για όποιον έχει το κουράγιο:
    http://techiechan.com/?p=273.

  2. emubird Says:

    Στον αντίποδα μεταξύ άλλων υπάρχει και αυτό:
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4573589

    Όταν μεγάλη μερίδα της κοινωνίας είναι σε πραγματικό αδιέξοδο, νομίζω πολύ λίγο την ενδιαφέρει τα περί ανταγωνιστικότητας και περί κερδών. Έχει χάσει και στις δύο περιπτώσεις.
    Το θέμα είναι για τον κ. Καθηγητή και όλους εμάς, που δεν χάνεται και ο κόσμος για κάποια χρήματα, αν μπορούμε να ανεχτούμε τον αποκλεισμό των συμπολιτών μας έτσι ώστε να συνεχιστεί η όποια καθημερινότητά μας (το καφεδάκι μας, φιλοσοφία επί χάρτη και αυστηρά σε αυτόν για να ακονίζουμε τον νου, τεχνόπολη κτλ).
    Άλλο θέμα είναι αυτό το club που αναφέρει ο καθηγητής. Αλήθεια μας αρέσει όντως τόσο πολύ? Το γεγονός ότι στην ΕΕ ο ένας βγάζει λεφτά στην πλάτη του άλλου είναι επιθυμητό? και που σταματάει αυτό? Νομίζω αλλιώς σκεφτόμαστε όλοι μας αυτό που λέγεται ΕΕ (το τράβηξα πολύ οπότε σταματώ).

  3. melanine Says:

    Εγώ ένα έχω να πω. Πολύ διαβάζετε Καθημερινή κυριε Humm και μας παρουσιάζετε ένα συντηρητικό προφίλ όπως και η εν λόγω εφημερίδα. Που πήγε το πάθος κύριε Humm? Τι θα λέγατε για πλήρη κατάληση της εξουσίας και γιούρια μέσα στη βουλή? Έτσι προχωράει μπροστά η ανθρωπότητα. Με επαναστάσεις και όχι με ημίμετρα.

  4. Herr Hum Says:

    Διαβάζω καθημερινή γιατι αν εξαιρέσουμε κάποιους που γράφουν στην ελευθεροτυπία όλες οι άλλες εφημερίδες μου φαίνονται λαϊκιστικα σκουπίδια.( Οχί ότι και η καθημερινή δεν έχει διαφόρους νεοφιλελεύθερους φιόγκους αλλά τουλάχιστον αρθρογραφούν και πέντε σοβαροί άνθρωποι.)

    Αυτό που πιστεύω είναι ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το κόσμο γύρω μας και το πώς λειτουργεί σε ρεαλιστικό επίπεδο. Το να βρισκόμαστε σε μία ταλάντωση μεταξύ ρομαντισμού και μηδενισμού μας τοποθετεί εκτός παιχνιδιού και μας οδηγεί στο χάος.

    Και δηλαδή να κάνουμε επανάσταση εμείς και να συμαχήσουμε με ποιόν ??
    Τον Τσάβες ?

    Απο την άλλη αν υπήρχε μία σοβαρή ρεαλιστική πρόταση απο τα αριστερά θα ήμουν απο τους πρώτους που θα κατέβαινε να την υποστηρίξει. Δυστηχώς δεν υπάρχει, οπότε το να κατέβω σε ένα πλήθος και να φωνάζω μαζί με τον βολεμένο δοιικητικό δημόσιο υπάλληλο,τον χαραμοφάη συνδικαλιστή του πασοκ, τους απολιθωμένους ΚΚΕδες, τους φασίστες του ΛΑΟΣ και διάφορους χουλιγκάνους μπαχαλάκηδες ” Να καεί,να καεί το μπουρδέλο η βουλή!” δεν μου φτάνει.

    • emubird Says:

      Καλά, και τον κύριο καθηγητή μάλλον φιλελεύθερο θα τον χαρακτήριζε κανείς…αν δεν απατώμαι ήταν σύμβουλος της προηγούμενης κυβέρνησης…

      Κύριε Humm σχετικά με την ρεαλιστικότητα και τον ρομαντισμό μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσεις τους όρους. Προσωπικά, δεν ξέρω ποιος είναι ο δρόμος αλλά τα αδιέξοδα του τωρινού μονόδρομου όπως πλασάρεται ευρέως (και με μεγάλη επιτυχία σε πολλούς από τι βλέπω) είναι φανερά. Αλίμονο αν ονομάζουμε ρεαλιστικότητα αυτό που μας πλασάρεται και ονομάζουμε όλα τα άλλα ουτοπίες.

      Για την αριστερά συμφωνώ απόλυτα.

      Για το τέλος του σχόλιου σου είναι απλά απαράδεκτο και είμαι σίγουρος ότι άλλο θα ήθελες να πεις. Ούτε η Τρέμη τέτοια λόγια.

  5. Herr Hum Says:

    Δεν γνωρίζω αν ήταν ή οχι σύμβουλος της ΝΔ ο Παγουλάτος αλλά δεν με ενδιαφέρει σε αυτη την περίπτωση, αφού συμφωνώ με την άποψη του σε σχέση με το να κρατηθούμε μέσα στην Ευρώπη και να προσπαθήσουμε να συμετέχουμε στις αλλαγές απο μέσα.

    Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως περιμένετε σε μια παγκοσμοιοποιημένη αγορά να βγεί η Ελλάδα που δεν παράγει τίποτα και να τριγυρνάει μόνη της…

    Εγώ δεν λέω να στήσουμε τα οπίσθια μας στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές αλλα να είμαστε λίγο περισσότερο σοβαροί στο τι λέμε , τι κάνουμε και πάνω απ’ολα στο τί απαιτούμε.

    Η πραγματική οικονομία δεν είναι μόνο συνέλευση φοιτητών με μπύρες , τσίγαρα και θεωρητικές κουβέντες. Στην Ελλάδα που έχουμε μάθει να συζητάμε μόνο με αυτό τον τρόπο έχουμε και στην αριστερά και τον αντίστοιχο ηγέτη. Στη Γερμανία η Linke, που παίρνει 12%, είχε μέχρι την προηγούμενη βδομάδα τον Lafontaine που εκτός απο το φοιτητικό πόστο στο αμφιθέατρο είχε περάσει και απο το πόστο του υπουργού τών οικονομικών.

    Εμείς αντί να αποζητάμε μια αντίστοιχη αριστερή κοινοβουλευτική πολιτική παράταξη που να μπορεί να μας εκπροσωπήσει και να διεκδικήσει τα δικαιώματα μας, τα μηδενίζουμε όλα και πέφτουμε (στη καλύτερη περίπτωση) στο λάκο της ρομαντικής αριστερίστικης εξωκοινοβουλευτικής ρητορίας. Επαναστάσεις και πράσινα άλογα ενώ ακομά και μετα την κρίση του 2008 ο καπιταλισμός ζεί και βασιλεύει σε όλη την υφήλιο χωρίς καμία ρύθμιση.

    Δεν ξέρω, ίσως και αν σκοτωθούμε μεταξύ μας στην Ελλάδα να φοβηθεί το δυτικό σύστημα και να αρχίσει να ρυθμίζει την οικονομία.Εμείς πάντως θα έχουμε καεί. Αυτό θέλουμε όμως για τον τόπο που ζούμε ή είμαστε τόσο ανεύθυνοι και βολεμένοι στη φουσκάλα των γονιών μας που δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε ότι αυτό μπορεί και να συμβεί;

  6. Herr Hum Says:

    Αλλά έτσι όπως μαλακιζόμαστε αυτιστικά τόσα χρόνια στον μικρόκοσμο μας , ενω φαινότανε ότι θα πιάσουμε πάτο κάποια στιγμή, με ακριβώς τον ίδιο τρόπο μαλακιζόμαστε και τώρα. Και όταν θα ρθούν τα εντελώς απαράδεκτα μέτρα που θα αφορούν τον ιδιώτικό τομέα θα χάσκουμε χωρίς να έχουμε καμία σοβαρή εναλλακτική πρόταση πίνωντας μπύρες στο πάρκο της ναυαρίνου! Αν αυτό θέλετε … τι να πω ;

  7. dystropop Says:

    Ρε παιδιά, τα πιάνουμε όλα τα ζητήματα μαζί και πελαγώνουμε.

    Το κείμενο του Παγουλάτου, όσον αφορά το πώς είναι γραμένο, μου φαίνεται πολύ κακή προπαγάνδα, υποστήριξη μιας προαποφασισμένης στάσης, και μάλιστα με όρους κυρίως ψυχολογικούς («εσύ που με διαβάζεις είσαι ο υπεύθυνος άνθρωπος, οι άλλοι είναι ανεύθυνοι και κακοί και κομμουνισταί· να τους φοβάσαι…» Ρε άντε από δω.)

    Ας αφήσουμε όμως το πώς είναι γραμμένο κι ας έρθουμε στο περιεχόμενο.

    Προσωπικά πείθομαι σιγά σιγά ότι αυτό που αποκαλεί μονόδρομο δεν είναι καν δρόμος. Κάποιου είδους στάση πληρωμών θα γίνει ούτως ή άλλως, γιατί είναι πρακτικά αδύνατο να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τέτοια ποσά για την αποπληρωμή δανείων. Μάλιστα με την προβλεπόμενη ύφεση των επόμενων ετών το κράτος θα έχει λιγότερο εισόδημα να φορολογήσει. Οπότε το θέμα είναι πότε θα κάνουμε τη στάση και πώς. Καλό είναι να μην την κάνουμε με την πλάτη στο τοίχο και συρόμενοι, όσο γίνεται. Καλό είναι να την κάνουμε, πάλι όσο γίνεται, με τους δικούς μας όρους. Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η ικανότητα ελιγμών της κυβένησής μας, την οποία όλοι εκτιμάμε και αγαπάμε. Στάση πληρωμών ή μεγάλης κλίμακας επαναδιαπραγμάτευση του χρέους έχουν κάνει πολλές χώρες. Δεν είναι κάτι εύκολο ή ανώδυνο βέβαια, αλλά δεν είναι αναγκαστικά και καταστροφικό.

    Herr, συμφωνώ ότι η ελληνική αριστερά όλων των αποχρώσεων έχει πάρα πάρα πολλά προβλήματα. Αν καταλαβαίνω καλά εσύ θα επιθυμούσες ιδανικά τη δημιουργία ενός ισχυρού κοινοβουλευτικού κόμματος περίπου στο μήκος κύματος του Die Linke. Υποθέτω ότι ανάλογα με το τι έχει καθένας στο κεφάλι του σαν “αριστερά”, φαντάζεται και τον πολιτικό φορέα/εκφραστή της. Από δω ξεκινάνε οι συζητήσεις για το αν η αριστερά πρέπει να είναι εντός/εκτός του κοινοβουλίου, να επιδιώκει την κατάληψη της εξουσίας ή όχι κλπ. Θεωρητικές ίσως συζητήσεις. Προσεχώς.

    Εκείνο όμως που δεν καταλαβαίνω, και μου φαίνεται λογικό άλμα, είναι το εξής. Είναι σαν να λες:«δεν υπάρχει ισχυρός πολιτικός φορέας της Αριστεράς στην Ελλάδα με συγκροτημένες απόψεις, άρα υιοθετούμε τις απόψεις του άλλου πόλου, ακόμα κι αν το βλέπουμε ότι είναι καταστροφικές.» Ας προσπαθήσουμε να αρθρώσουμε εμείς λόγο, μήπως δεν είμαστε ικανοί; Πρέπει κάποιοι άλλοι να κατασκευάζουν απόψεις για μας;

    Υ.Γ.1: Herr, έχει και η ελληνική αριστερά έναν πρώην (αναπληρωτή) υπουργό εθνικής οικονομίας… ο οποίος σήμερα πρότεινε «διπλή σεισάχθεια»:
    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=544479

    Υ.Γ. emubird, έχεις διαβάσει τα βιβλία του Μαργαρίτη για τη δεκαετία του ’40; Ειδικά αυτό για την οικονομική ιστορία της Κατοχής έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μας τα χάλασε βέβαια όταν κατέβηκε υποψήφιος του ΚΚΕ.

  8. Herr Hum Says:

    Ο Δραγασάκης σοβαρός είναι, δεν αντιλέγω….αν ήταν βουλευτής και αν ήταν κυβέρνηση τότε μπορεί και να είχαμε καλύτερη διαπραγματευτική ικανότητα.

    Πολλά αν όμως…

    και δεν λέω να υιοθετήσουμε τις απόψεις του άλλου πόλου, λέω να κρατήσουμε ζωντανή την ευρωπαική προοπτική της χώρας.

    Δυστηχώς, ακόμα δεν υπάρχει σοβαρή πρόταση, απ’οσο ξέρω, για να το κάνουμε αυτο σε ένα κοινωνικό πλαίσιο και να ατιμετωπήσουμε και τα δημοσιονομικά μας προβλήματα.

    Οτιδήποτε εκτός της ευρώπης, αυτή τη στιγμή, εμένα μου φαίνεται ηλίθιο, ανεδαφικό και αυτοκαταστροφικό. Μακάρι να συζητάγαμε το πως θα μπορέσουμε εντός της ένωσης να διαπραγματευτούμε καλύτερα.

    Και επίσης θεωρώ ότι επικρατεί έντονα η λογική ” του να τα γαμήσουμε όλα”, η οποία δεν με εκφράζει και μου φαίνεται λίγη, ανεύθυνη και απολίτικη. Αν έσεις θεωρείτε άρθρωση λόγου το να κατεβαίνουμε κάθε βδομάδα και να γκαρίζουμε πόσο μαλάκες είναι όλοι … τότε δεν συμφωνούμε.

    Μεγάλη συζητησή… να τα πούμε και απο κοντά

  9. melanine Says:

    Καλά και η αγιοποίηση της Ευρώπης δεν είναι και απόλυτη. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι όταν μπήκαμε στο ευρώ ήταν η αύξηση (το επόμενο κιόλας πρωί) των εφημερίδων 300% πάνω όπως και πολλών άλλων βασικών αναγκών όπως ψωμί, ρύζι κτλ. Όλα στρογγυλοποίηθηκαν στο 1 ευρώ. Οι 100 δρχ γίνανε 350 (1 ευρώ δλδ) σε λίγες ώρες. Οι μισθοί βέβαια παραμείνανε οι ίδιοι.

  10. Herr Hum Says:

    Καλά όλα αυτά με τις τιμές.
    Αλλα αν βγούμε απο την ευρωζώνη και κάνουμε και υποτίμηση, οι περισσότερες εμπορικές επιχειρήσεις θα πτωχεύσουν την άλλη μερα…εκει να δεις κόσμο στο δρόμο μετα.

    Δεν ξερώ αν το γνωρίζετε αλλα δεν παράγουμε τιποτα!
    Γενικά βλέπω οτι η λογική της ΚΟΕ κανει θραύση σε όλο το πεντεκαππα!

    Αντε και ΚΚΕ μετά το καλοκαίρι!

    • melanine Says:

      Ναι συμφωνώ βασικά αλλά ξέρεις τι μου λένε όλα αυτά?? Ότι ναι οκ κάναμε τη μαλακία και μπήκαμε Ευρώπη, ναι οκ κάναμε τη μαλακία και μπήκαμε ΟΝΕ, κι άλλη μαλακία με την κρίση, κι άλλη με το ευρώ και τώρα που είμαστε μέσα στα σκατά πρέπει να σκατωθούμε κι άλλο. Έτσι είναι ο καπιταλισμός. Άπαξ και μπεις μετά για να βγεις πρέπει να κλάψουνε μανούλες. Όμως πρέπει κάποια στιγμή να βγεις. Και όσο πιο αργά τόσες περισσότερες μανούλες.

    • melanine Says:

      και ναι αν θες να μιλήσουμε ρεαλιστικά, αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει, γιατί και να βγει δεν έχει τους ανθρώπους και το σύστημα να την κρατήσουν ψηλά. Πρέπει παγκοσμίως να αλλάξει το πολιτικό σύστημα για να έχεις και κάπου να κρατηθείς. Και ένα σύστημα αλλάζει όταν νομίζει ότι είναι υπερκυρίαρχο και γίνεται αλαζονικό.

  11. Herr Hum Says:

    Το θέμα για μένα άμεσα είναι πως θα μπορέσει να συνεργαστεί η ευρωπαική ανανεωτική αριστερά και κυρίως στις χώρες του νότου έτσι ώστε να πιέσει για καλύτερες διαπραγματεύσεις σε ρεαλιστικό επίπεδο και να προλάβει το ρήμαγμα του ιδιώτικού τομέα.

    Η Ελλάδα έφτασε εδώ όχι μονο λόγω του παγκόσμιου οικονομικού προβλήματος αλλά κατα ένα μεγάλο ποσοστό λόγω και της ανεύθυνης ατομικής στάσης των ελλήνων. Το παίζουν όλοι αριστεροί και σοσιαλιστές ενώ φοροδιοαφεύγουν όσο δεν πάει.

    Και αν τα πάμε στα άκρα με δημοφίλείς όρους που σας αρέσουν, θα προτιμούσα να εξελιχθεί η ελλάδα σε μια χώρα ώριμου καπιταλισμού που να ξέρω ποιος είναι ο ταξικός “εχθρός μου” παρά τώρα που μπορεί να είναι η οικογένεια του διπλανού δικηγόρου,γιατρού ή συμβολαιογράφου που το παίζουν αριστεροί ενώ έχουν κλέψει εκκατομύρια ευρώ φοροδιαφεύγοντας!

    Έτσι και γώ θα ξέρω ποιός έχει φάει τα λεφτά και θα ξέρω πού να φωνάξω. Τωρα που δεν έχω ιδέα φωνάζω μαζί με αυτόν που τά έφαγε στον αέρα…

  12. Herr Hum Says:

    Mhpws na afhsoume thn anafh kai th folegandro kai na pame sth kataskhnvwsh ths KOE fetos !?

  13. Herr Hum Says:

    Αλλα και πάλι για να μην παρεξηγηθώ μετά απο όλα αυτά: δεν λέω ότι τα μέτρα ειναι πολύ καλά και τι ωραία. Λέω να αποφύγουμε τον μηδενισμό για να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε προτάσεις και μέτρα ανάπτυξης της οικονομίας πριν να είναι αργά!

  14. dystropop Says:

    Herr, νομίζω ότι το πάμε πολυ μακριά και χανόμαστε. Δεν είναι ούτε θέμα (θα αστειεύεσαι) ΚΟΕ ούτε θέμα Ανανεωτικής Πτέρυγας ούτε Φολεγάνδρου. Ούτε ώριμου και ανώριμου καπιταλισμού. Το ερώτημα είναι πιο απλό και συγκεκριμένο:

    Με την προβλεπόμενη συρρίκνωση του ΑΕΠ, το χρέος θα φτάσει, λένε οι προβλέψεις, κοντά στο 150%. Δηλαδή πάμε ολοταχώς για στάση πληρωμών ή κάποιου είδους αναδιάρθρωση του χρέους. Μήπως πρέπει να την κάνουμε τώρα που ακόμα έχουμε κάποια μικρά περιθώρια κινήσεων αντί σε ένα δυο χρόνια ας πούμε που θα είμαστε με το πιστόλι στον κρόταφο; Απ’αυτά που διαβάζω μου φαίνεται ότι θα ήταν προτιμότερο να ΜΗ φύγουμε από το ευρώ, αλλά δεν ξέρω πόσο είναι εφικτό αυτό.

    Υ.Γ. Άκου ΚΟΕ!

  15. Herr Hum Says:

    Έχουμε σίγουρα περιθώρια κίνησης με την ουρά του ευρωπαϊκού νότου που περιμένει ;

    Δεν θα θέλουν να κάνουν και αυτοί αναδιάρθρωση ;

    Δεν θα μας ρημάξουν εμάς για να μην κάνουν και άλλοι ;

    Μήπως είναι καλύτερα να γίνει μια συνολική υποτίμηση του ευρώ και να διαμορφώσει η Ευρώπη μια νέα οικονομική πολιτική που θα έχει ως στόχο την ανάπτυξη του νότου, ό οποίος έτσι και αλλιώς αγοράζει από τον βορρά;

    Δεν ξέρω.

    Πάντως αφού το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκο (αργά η γρήγορα πάει παντού) εγώ θα προτιμούσα να το εκμεταλλευτούμε αυτό και να απαιτήσουμε συνολική λύση.

  16. dystropop Says:

    Αυτό κι εμένα μου φαίνεται λογικό: να διαπραγματευτούμε μια ρύθμιση του χρέους συμμαχώντας με άλλες χώρες που έχουν τα ίδια προβλήματα.

    Αλλά δε βλέπω να έχει κινηθεί και τόσο λογικά η κυβέρνησή μας… λες και εξυπηρετεί συμφέροντα άλλων κινείται. Βρε μπας;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: