ένκαιρο

by

Άδειασμα στην παραλία,η ξαπλώστρα μία σωτηρία ενώ η νύχτα υπογραμμίζει την φωτιά απέναντι και ο υπνόσακος δεν προστατεύει απ’τα κουνούπια.Η μουσική απ’την εκδήλωση είναι φωνές,η μία φωνή ρωτάει τι είναι αυτό και η απάντηση έρχεται ως ώριμο γέλιο ή αναμονή στύσης απ΄τα αριστερά:άνθρωπος είναι.Η σόδα ανοίγει ,αστάθεια πλευρίζει,το νανούρισμα έρχεται μόνο δεξιά.Στο κέντρο η κουκούλα απομονώνει,το ματάκι βλέπει αστέρι,το μάτι κλείνει το αστεράκι εντός,καθώς το μουατς της έγγαμης πλάσης συντονίζεται με το σκοτεινό χλιαρό περιβάλλον.Το φως σε λίγο επανέρχεται,τα ρούχα διπλώνονται,η βοή κρέμεται,η βάρκα παγώνει σα κεραία,η πρόταση που ακολουθεί μετά την τελεία σπρώχνει εμετό στα πόδια.Δεν ειιιίμαι κααλααά.Το βάρος σηκώνεται,οι πατούσες τρελοενοχλούνται απ΄την χορογραφία που τους επιβάλλει η αίσθηση,η πορεία μέχρι την στάση γίνεται θηλυκή επαρχία η οποία προσφέρει καφέ ενώ δε μιλά με τη γλώσσα.Το λεωφορείο έρχεται,η καλημέρα ανήκει στους γείτονες,τα λεφτά στον εισπράκτορα,ο κλιματισμός στον οδηγό,ο ύπνος σε μενα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: