Author Archive

Παπατάκης

December 23, 2010

Πέθανε πριν από λίγες μέρες στο Παρίσι ο πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης Νίκος Παπατάκης, δημιουργός των «Βοσκών», ίσως της καλύτερης ελληνικής ταινίας.

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=589216

Θα τον θυμόμαστε.

Advertisements

Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ

December 9, 2010

Διάβάζω στο πρόγραμμα του Θεάτρου Τέχνης:

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ – ΦΡΥΝΙΧΟΥ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ έως ΚΥΡΙΑΚΗ

«Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», του Σταύρου Τσιώλη
Μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης.

Δύο γυναίκες- άγγελοι του περιθωρίου στην αναζήτηση του ονείρου μέσα στην ποίηση της πραγματικότητας.

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Σκηνικά: Νίκος Αλεξίου
Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Παίζουν: Λουκία Πιτσιόλα, Ισαμπέλα Κογιεβίνα, Ειρήνη Στρατηγοπούλου, Πάρις Θωμόπουλος κ.α.

ΕΝΑΡΞΗ : ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011

Ίσως μάλιστα παίζει και ο Μπακιρτζής.

Αρταβάτζ Πελεσιάν

December 2, 2010

Από χτες το βράδυ τελώ υπό την επήρεια του Αρταβάτζ Πελεσιάν, Αρμένη κινηματογραφιστή.  Είδα τις “Τέσσερις Εποχές” του,  μια ταινία γυρισμένη κάπου στα βουνά της Αρμενίας.  Σας προτρέπω να δείτε, πάρτε τουλάχιστον μια γεύση.

Το πρώτο μέρος, το δεύτερο, και το τρίτο:

Εξάρχεια, 1970

July 5, 2010

Περισσότερα εδώ.

η κατοικία των θεών

May 18, 2010

Σε πρόσφατο άρθρο του ο κ. Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός και νυν προσωπικότητα-κύρους και εφεδρικός-κάτι-που-τον-εκτιμάει-κι-ο-Μητσοτάκης, αποκαλύπτει το πώς φαντάζεται την «ανάπτυξη» και τις «ανταγωνιστικές επιχειρήσεις» του μέλλοντος:

Οι νέες μορφές ενέργειας ή ο τουρισμός προσφέρονται για τη δημιουργία ανταγωνιστικών επιχειρήσεων. Αλλά λείπει ο μηχανισμός στήριξής τους. Στη Μεσσηνία χρειάστηκαν πάνω από δώδεκα χρόνια προσπάθειας για να γίνει ένα τουριστικό συγκρότημα υψηλού διεθνούς επιπέ δου.

Το τουριστικό συγκρότημα στο οποίο αναφέρεται είναι βέβαια αυτό, κομπλέ με τις 142+123=269 ιδιωτικές πισίνες του.

Εμένα πάντως μου θυμίζει κάτι άλλο:

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο οι διάφοροι πρώην και επίτιμοι και το πώς θέλουν να είναι η  χώρα σε λίγα χρόνια,  αλλά το πώς τη θέλουμε εμείς.  Ξέρουμε; Καμιά ιδέα έστω;

οι απαραίτητες εξηγήσεις

April 23, 2010

Ο Buñuel κουβαλάει το σταυρό του στα γυρίσματα του "Γαλαξία"

Όταν η  συζήτηση έρχεται στο σχηματισμό, αλλά και την πρόσληψη της  κινηματογραφικής γλώσσας, σκέφτομαι ότι η κατανόηση της γλώσσας αυτής, του στοιχειώδους συντακτικού της, είναι  αυτονόητη σήμερα, αλλά κάθε άλλο παρά αυτονόητη ήταν πριν  από μερικές γενιές· η αλλαγή αυτή δεν παύει να με εντυπωσιάζει. Θυμάμαι λοιπόν το  επάγγελμα του explicador, που αναφέρει ο Buñuel στην αυτοβιογραφία του.  Ισπανία, γύρω στο 1915, οι πρώτες κινηματογραφικές αίθουσες:

Στη Σαραγόσα, εκτός από τον παραδοσιακό πιανίστα, κάθε αίθουσα είχε τον explicador της, δηλαδή κάποιον που στεκόταν όρθιος δίπλα στην οθόνη κι εξηγούσε με δυνατή φωνή τη δράση.

Ας πούμε, έλεγε:

– Λοιπόν, ο κόμης Ούγκο βλέπει τη γυναίκα του να περνάει στο μπράτσο ενός άλλου άντρα. Και πρόκειται να δείτε τώρα, κυρίες μου και κύριοι μου, πώς ανοίγει το συρτάρι του γραφείου του για να πάρει ένα ρεβόλβερ και να σκοτώσει την άπιστη γυναίκα του.

(more…)

Εξομολογήσεις του Σταύρου Τσιώλη

March 15, 2010

Εχθές 5κ-προβολή Τσιώλη, Έρωτας στη Χουρμαδιά.  Σήμερα βόλτα στα βιβλιοπωλεία. Μήτσος ο βιβλιοπώλης-που-μου-βρίσκει-τα-πάντα. Χαζεύω τα ράφια του. Παλιά περιοδικά. Περιοδικό Οθόνη, τεύχος Δεκεμβρίου 1988. Στο οπισθόφυλλο ο Σταύρος Τορνές και η Σαρλότ βαν Γκέλντερ. Το ξεφυλλίζω. Αφιέρωμα στον Τορνέ, αναδημοσίευση συνέντευξης του Μπόρχες. Το αγοράζω. Μπόνους ένα θέμα με τίτλο Εξομολογήσεις του Σταύρου Τσιώλη. Είναι η περίοδος που μόλις είχε τελειώσει τους Ακατανίκητους Εραστές και ετοιμάζόταν για την επόμενη ταινία του, που – τελικά – ήταν ο Έρωτας στη Χουρμαδιά.   Αντιγράφω:

… Προέρχομαι από ένα χώρο για τον οποίο αισθάνομαι αρκετά ένοχος, και το πλήρωσα, και από τον οποίο η Μακρινή απουσία δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει. Πιστεύω ότι η απελευθερωτική προσπάθεια συνίσταται στο να υποχωρεί σιγά σιγά η αυθεντία του σκηνοθέτη και να προσεγγίζονται τα πράγματα με μια, θα τολμήσω τώρα να το πω, αθωότητα. Αισθάνομαι ότι είμαστε, όπως λέει κι ο Παπαγιώργης, ένα σύνολο δάνειων γνώσεων. Πιστεύω ότι αυτές οι γνώσεις δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά μόνο σ’ όλο και μεγαλύτερες αμφιβολίες και όλο μεγαλύτερη αγωνία. Εγώ λοιπόν προσπάθησα να κάνω μια αντίστροφη κίνηση. Δηλαδή να ξεχνώ οτιδήποτε, οποιαδήποτε κατακτημένη τεχνική και να προσεγγίσω με μια ταπεινότητα ένα εντελώς απλό θέμα που δεν επιδέχεται δραματουργική ανέλιξη, που δεν παίζει με τους νόμους του παιχνιδιού. Προσπάθησα να πιάσω ένα όσο γίνεται πιο απλό πράγμα και να δω πού μπορεί αυτό να με οδηγήσει, αντικρίζοντας πια τον κόσμο με μάτια γεμάτα απορία και θαυμασμό για το τι συμβαίνει γύρω μου.

… Γίνεται μέσα μου μια συνειδητή επεξεργασία. Προσπαθώ να φθάσω σ’ ένα σημείο όπου η έννοια του σκηνοθέτη-αυθεντία να πάψει να είναι βασανιστική και καθοριστική πάνω στην ταινία. Αν αυτό μπόρεσε να αποδώσει κάτι, τότε το ένστικτό μου δεν μ’ έχει οδηγήσει λάθος. Ακόμη δεν έχω απόλυτη συνείδηση για το τι έχει γίνει. Μάλιστα έχω την καταπληκτική αίσθηση ότι αυτή η ταινία είναι μια παράξενη πτώση. Και φοβάμαι να προχωρήσω παραπέρα. Γιατί πράγματι θέλω να προχωρήσω. Ετοιμάζομαι με λαχτάρα να κάνω τον Έρωτα στη χουρμαδιά. Όπου εκεί αυτή η τραγική ελευθερία της κάμερας και των ανθρώπων να χαθεί. Τώρα όμως αυτές τις μέρες του Φεστιβάλ…
Και ο τρόπος που αντιμετωπίσθηκε η ταινία, με μια τρυφερή αποδοχή απ’ όλους, εμένα μάλλον με τραυματίζει παρά μου κάνει καλό. Δεν θέλω πια να είμαι καλός.
Εγώ κάνω μια προσπάθεια. Να επανασυνδεθώ, αν θέλεις, με τη ζωή, με τον κόσμο. Γι’ αυτό και κάνω ταινίες. Γιατί υπάρχει από κάτω η βασανιστική ανάγκη της επικοινωνίας. Γι’ αυτό και είμαι τραυματισμένος από το γεγονός ότι δεν βρίσκω μια αίθουσα να παιχτεί η ταινία. Δεν μπορώ να επικοινωνήσω μ’ ένα κοινό. Μπορούσα να κάνω ας πούμε εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια με την Κατάχρηση Εξουσίας και να μην πατάει άνθρωπος στις καινούριες δουλειές. Τώρα που έφθασα 50 χρονών, που είμαι καθαρότερος, τιμιότερος, προσέγγισα τον κινηματογράφο και τη ζωή μου μ’ έναν πιο έντιμο τρόπο, τώρα έρχεται η ώρα της περιφρόνησης. Είναι κάτι που μ’ έχει τρομάξει. Γι’ αυτό σου λέω ότι αισθάνομαι την ανάγκη να εγκαταλείψω τον Έρωτα στη χουρμαδιά και να περάσω στο Χιόνι, μια ταινία που είναι μέσα σε κάποιους κανόνες στο παιχνίδι. Έχει μια πυκνότητα δραματουργική. Θα κατέβω τώρα στην Αθήνα και θα ζήσω μέσα στην αγωνία της επιλογής και ξέρω ότι η επιλογή είναι μια υπεύθυνη στάση. Αισθάνομαι ότι κάτι πρέπει να κάνω. Εξάλλου μπαίνει και το ερώτημα αν πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε κινηματογράφο. Αν έχει κανένα νόημα. Εγώ θα επιμένω. Έχει νόημα.

(Από μια συζήτηση του Σταύρου Τσιώλη με τον Ιορδάνη Καμπά)

τι δεν βλέπουμε στο σινεμά

February 28, 2010

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.

Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.

Μιχάλης Γκανάς

από το βιβλίο Ο ύπνος του καπνιστή, εκδόσεις Καστανιώτη, 2003.

Για τον Herr Hum που το συζήταγε εχθές.

πετυχημένη συνταγή

February 10, 2010

Μανιφέστο Σταύρου Τορνέ

February 5, 2010

Με την αφορμή μιας προβολής, κάποια κείμενα του Σταύρου Τορνέ (1932-1988), ενός από τους πιο σημαντικούς έλληνες κινηματογραφιστές, μιας περίπτωσης εντελώς ιδιαίτερης, ενός ανθρώπου παθιασμένου, που “έκανε κινηματογράφο όπως ανέπνεε”.

Γιατί κάνω κινηματογράφο
(Ισχυρισμός)

Ο κινηματογράφος δεν είναι το έργο των δισεκατομμυρίων.

Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο αστέρων.

Ο κινηματογράφος δεν είναι το θέαμα των πολυεθνικών.

Ο κινηματογράφος δεν είναι εγγραφή βιντεοταινίας.

Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο της όμορφης φωτογραφίας, του τέλειου πλαισίου, της καθαρής κατά συνθήκην ηχητικής μπάντας, της πλούσιας σκηνογραφίας.

Ο κινηματογράφος δεν υπάρχει χωρίς φιλμ. Αλλά ένα φιλμ υπάρχει μόνο όταν ξεκινά από την απόφαση βαθιά μέσα απ’ τα σπλάχνα εκείνου που το κάνει. Και όχι από την ηλίθια αποφασιστικότητα των προγραμματιστών, χειριστών της κουλτούρας, παραγωγών της ψωλής, στελεχών επιχειρήσεων, λειτουργών διαφόρων, τραπεζιτών, γραφειοκρατών, βοηθητικών.

Ο κινηματογράφος είναι τα δικά μας φιλμ.

Ο κινηματογράφος είναι η άρνηση του τεχνικισμού και της σημειολογίας.

Ο κινηματογράφος είναι ο τόπος που εσύ και εγώ γνωριζόμαστε, «εγώ» και άλλοι αγκαλιαζόμαστε.

Ο κινηματογράφος είναι όλα τα έργα που δεν έγιναν αλλά θεάθηκαν εκστατικά μέσα στην έκρηξη της ύπαρξης.

Ο κινηματογράφος είναι η απελευθερωτική προσήλωση του περιθωρίου στην αναζήτηση του ατομικού κόσμου.

Ο κινηματογράφος είναι ο χώρος της κατάρας και της μέθης.

Ο κινηματογράφος είναι η αιώνια αναλογία του είναι.

Ο κινηματογράφος είναι η κοινωνία που αναπαράγεται κάτω από μία μοναδική συνθήκη: να αφήσει να διαφανεί το είναι, ο χρόνος (κόσμος), πίσω από τις πλευρές του λογισμού.

Ο κινηματογράφος είναι το σημείεο συνάντησης-σύγκρουσης μεταξύ του πραγματικού και του αδιανόητου, του φανταστικού και του αδύνατου.

Ο κινηματογράφος είναι αυτή η υπόσχεση-απειλή: η επιστροφή του ασύλληπτου, η τόλμη του απρόβλεπτου.

Ο κινηματογράφος δεν είναι οι ταινίες που παίζονται στην τηλεόραση.

Ο κινηματογράφος δεν είναι τα δασκαλέματα των ειδικών.

Σταύρος Τορνές

(more…)

Βυζαντινό animation παραμύθι

January 26, 2010

Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΚΑΝΕΙΣ

μακεδονικό παραμύθι ιστορημένο με φιγούρες παρμένες από βυζαντινά φρέσκα, μεταβυζαντινές και λαϊκές εικόνες, ξυλόγλυπτα και μικρογραφίες.

μην ψάξετε να βρείτε στο γύρισμά του τους τεχνικούς τρόπους και τα κατά συνθήκην ψεύδη του νατουραλιστικού κινηματογράφου…

φτιάχτηκε με μια πολύ παλιά μέθοδο τεχνικής, θεώρησης και σκηνικής οικονομίας, τη μέθοδο του θεάτρου σκιών.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Σκηνο…γραφή Εμμανουήλ Ζάχου και Σπύρου Καραγιάννη.

Αυτά διαβάζουμε στην οθόνη και ξεκινά το παραμύθι.

Όπως βλέπω την αρχή, η τεχνική μου θυμίζει περισσότερο παιδικό παιχνίδι. Το τέλος δεν μπορώ να το δω, κι εκεί που σταματάει το παραμύθι θέλω να μάθω ποια τέχνη δεν ήξερε κανείς. Και δεν μπορώ να δω το τέλος  διότι μόνο η αρχή διατίθεται δωρεάν. Δεν το λέω μεταφορικά αυτό, εννοώ ότι αν κάποιος έχει λογαριασμό στο paypal, ας δώσει τα 3€ και θα τον κεράσω μπύρα, στο στέκι του Βακαλόπουλου.

Λεπτομέρειες εδώ.

Σημείωση: ο Ζάχος πρέπει να είναι ο εθνολόγος-συγγραφέας βιβλίων για το λαϊκό πολιτισμό, το Μάρκο, κ.ά. και εμπνεστής της Μαστοράντζας του Ερντεμπίλ, του δίσκου των Χειμερινών Κολυμβητών.

Όλγα Ρόμπαρντς

January 22, 2010

Kάτι γίνεται με το Βακαλόπουλο στο 5κ τελευταία… Κείμενά του ανεβαίνουν, κι άλλα κείμενά του ανεβαίνουν, συνεντεύξεις του διαβάζονται, ταινίες που συνσκηνοθέτησε προβάλλονται (και αρέσουν), βιβλία του χαρίζονται και ξαναχαρίζονται, άλλα τα ψάχνουμε, τα αγαπημένα του μπαρ είναι και τα δικά μας. Και συμπτώσεις… εχτές με ρώταγε ο tarzan που θα βρούμε την Όλγα Ρόμπαρντς, τη μοναδική  ταινία μεγάλου μήκους του Βακαλόπουλου, σήμερα με ειδοποιεί άλλος φίλος, χωρίς να έχει προηγηθεί σχετική συζήτηση μαζί του,  ότι η ταινία αυτή προβάλλεται στην Ταινιοθήκη, αύριο, 23/1, στις 22:00. Εννοείται ότι θα πάμε.

Ο γκρας

January 22, 2010

Από το προαναφερθέν βιβλίο, απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης συνέντευξης του Ιάκωβου Ηλία, δεξιοτέχνη του βιολιού, γεννημένου το 1906. Αναφέρονται στο πώς και γιατί πολλά δημοτικά τραγούδια δισκογραφήθηκαν ως συνθέσεις του τάδε ή του δείνα μουσικού, καθώς και στο ότι η συνήθης αυτή πρακτική συχνά προκαλούσε ομηρικούς καβγάδες: δικό μου είναι το τραγούδι, όχι δικό σου κλπ.

Γιώργος Παπαδάκης:  Επειδή αυτά, του «αγνώστου συνθέτου», τα δημοτικά, τα βρίσκουμε πολλές φορές με διαφορετικά ονόματα συνθετών…

Ιάκωβος Ηλίας: Ναι, το ίδιο τραγούδι έτυχε να το πάρει και ο Ιάκωβος… την «Κωνσταντινιά» φερ’ ειπείν την πήρε κι ο Ιάκωβος, την πήρε κι ένας άλλος συνάδελφος. Και γράφει π.χ.: Κωνσταντινή -καλαματιανό φερ’ειπείν-, μουσική και στίχοι Ιακώβου Ηλία. Και το ίδιο… με άλλο συνθέτη. Κακώς! Διότι αν υπήρχε αναμεταξύ μας, μεταξύ συναδέλφων, ένας σεβασμός, θα’ λεγα, π.χ., «γιατί να βάλω την “Κωνσταντινιά”, που την έχει βάλει ο κύριος τάδε… ».

Γ.Π.: Μα ανεξάρτητα απ’αυτό, κύριε Ιάκωβε, η «Κωνσταντινιά» ούτε δικιά σου είναι ούτε του κυρίου τάδε.

Ι.Η.: Ναι, αλλά όταν όμως… γίνεται μια κατοχή. Εδώ έγιναν κατοχές σε οικόπεδα, σε μοναστηριακά, σε αυτά… γιατί να μη γίνουν στα τραγούδια; Εδώ πήγαινε ένας και έπαιρνε το γκρα, παλιά, και καθότανε και σημάδευε πενήντα χιλιόμετρα γύρω γύρω – όποιος μπει μέσα θα πεθάνει. Και το ‘κανε δικό του το χωράφι αυτό. Γιατί; Γιατί ‘τανε νταής, γιατί του άρεσε… Λοιπόν… κι εγώ παίρνω ένα τραγουδάκι, ασχέτως, κακώς καλώς το πήρα και το ‘κανα δικό μου. Αλλά πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός και να πούμε: τέλος πάντων βρε παιδιά, αυτο το χωράφι πρόλαβε και το πήρε ο Ιάκωβος· γιατί πάμε τώρα εμείς; Να μαλώσουμε ή να σκοτωθούμε; Όποιος προλάβει… δυστυχώς αυτό γίνεται. Διότι δεν υπάρχει αλληλοσεβασμός μεταξύ μας.

(συνεχίζεται)

Το παρόν ποστ ας εκληφθεί ως σχόλιο επί του θέματος της πνευματικής ιδιοκτησίας, επί του θέματος της ιδιοκτησίας γενικά, της αρχικής συσσώρευσης, του πώς κάνανε κάποιοι τις περιουσίες τους, καθώς και επί των ορίων δημόσιου-ιδιωτικού.

Το λαγιαρνί και το γιομάτο και τα λεφτά στο πιάτο

January 19, 2010

Με το τέλος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, το τέλος της Τουρκοκρατίας, πολλοί αγωνιστές, οπλαρχηγοί και παλληκάρια  βρέθηκαν χωρίς δουλειά. Άλλοι απ’ αυτούς, όπως είναι γνωστό, πήγαν φυλακή, άλλοι πήραν θέσεις στην οργάνωση του νέου κράτους, άλλοι ξαναπήραν τα βουνά και άλλοι, τέλος, αποφάσισαν να γίνουν … οργανοπαίχτες.

Ο γέρο Βασιλάκης Κοντάκης και ο γέρο Σωτάκης ήταν αρματωλοί, ακτήμονες και στο τέλος της Επανάστασης άνεργοι. Κατέβηκαν λοιπόν από το Βουλγαρέλι, το χωριό τους, πήραν ένα βιολί κι ένα λαούτο και με κόπους ψευτομάθανε δυο τραγούδια. Το ένα ήταν το «λαγιαρνί» (κλέφτες βγήκαν στα βουνά), το άλλο ένα αλέγρο σαν χόρα, που τό ‘λεγαν «Το γιομάτο». Μ’αυτά τα δυο λοιπόν για ρεπερτόριο πήγαιναν στους γάμους: « ήρθαμε να παίξουμε». «Δε θέλουμε» απαντούσαν κι έκαναν να τους διώξουν. Τότε εκείνοι έδειχναν τα καριοφίλια τους: «θα παίξουμε». Και έπαιζαν. Όπως έλεγαν τότε, έπαιζαν «στανικώς», δηλαδή με το στανιό. Με την απειλή των όπλων έπαιζαν συνέχεια το «λαγιαρνί» και το «γιομάτο» κι έπειτα μάζευαν τα χρήματα, την αμοιβή τους. Ποιος τολμούσε να μιλήσει. Η λαϊκή παροιμία «Το λαγιαρνί και το γιομάτο και τα λεφτά στο πιάτο» είναι η απάντηση των οργανοπαιχτών εκείνων, στις εύλογες διαμαρτυρίες των ακροατών, για το ότι δεν ήξεραν τίποτ’ άλλο να παίξουν.
…. Ήταν μια επαναστατική περίοδος στη μουσική…

Από το βιβλίο του Γιώργου Παπαδάκη «Λαϊκοί Πραχτικοί Οργανοπαίχτες» (εκδόσεις Επικαιρότητα, 1983), βιβλίο-θησαυρό πατριδογνωσίας, από το οποίο επιφυλάσσομαι να ανεβάσω κι άλλα αποσπάσματα στο εγγύς μέλλον.

η δέσμη

January 3, 2010

Απόσπασμα από κείμενο του Βακαλόπουλου, δημοσιευμένο το 1988:

Υπήρχαν όμως ανέκαθεν ταινίες που επιθυμούσαν να αναπνεύσουν και που τις καλύπτει ένα πέπλο σιωπής, ταινίες που μοιάζουν με βαθιές ανάσες, μακριά από το νέφος των ιδεολογημάτων. Οι ταινίες αυτές αποσιωπήθηκαν ή θεωρήθηκαν εξαιρέσεις: ίσως να μην είναι καθόλου τυχαίο ότι οι περισσότεροι θεωρούν την Αναπαράσταση του Αγγελόπουλου ως εναρκτήριο λάκτισμα του νέου ελληνικού κινηματογράφου, σπρώχνοντας έτσι στη λήθη το αριστουργηματικό Μέχρι το Πλοίο του Αλέξη Δαμιανού, που προηγθηκε κατά τρία χρόνια. Κι όμως, η προσεκτική σύγκριση των δύο ταινιών αποκαλύπτει μα διαφορά που δεν είναι ιδεολογικής τάξεως: με δυό λόγια, ενώ και οι δύο ταινίες διαπιστώνουν την ίδια καταστροφή της ελληνικής επαρχίας, ο Αγγελόπουλος το κάνει αυτό εκ των υστέρων ενώ ο Δαμιανός το συλλαμβάνει εν τω γεννάσθαι. Η Αναπαράσταση προωθεί την ιδέα ότι ο κινηματογράφος στην Ελλάδα έχει τη μοναδική αποστολή να κηδέψει μέσω των εικόνων την ερειπωμένη ελληνική πραγματικότητα. Αντίθετα, ο Δαμιανός οδηγεί την ταινία του από τα βουνά στον Πειραιά, πιστεύοντας ακράδαντα ότιο κινηματογράφος σ’ αυτή τη χώρα αποκτά πραγματική υπόσταση μόνο όταν συντονίζεται με τη βασανιστική πορεία της επιβίωσης. Για τον Δαμιανό ό,τι πεθαίνει συνεχίζει να υπάρχει· και έτσι μια γυναίκα, η Ευδοκία, κουβαλάει πάντα αυτή την Ελλάδα που ο Αγγελόπουλος συνεχίζει να θεωρεί χαμένη, κηδεύοντάς την από ταινία σε ταινία.

Έχω την εντύπωση ότι «νέος ελληνικός κινηματογράφος» θεωρήθηκε και συνεχίζει να θεωρείται η σειρά των ταινιών που προκύπτουν από την Αναπαράσταση και που αντιμετωπίζει την ελληνική πραγματικότητα σαν κάτι τελειωμένο και σταματημένο στο χρόνο, ένα σύνολο ερειπίων που αφήνει χώρο για ένα αργόσυρτο πένθος, σε έγχρωμη έκδοση με πολλές φωτοσκιάσεις. Στις «υπερφωτισμένες» ταινίες που μας κατέκλυσαν και συνεχίζουν να μας κατακλύζουν όλα αυτά τα χρόνια, το μοναδικό πράγμα που σαλεύει είναι η κάμερα, και η ιδιαιτερότητα αυτή ξεπέρασε τις ιστορικές ταινίες για τον εμφύλιο και εγκαταστάθηκε κυριαρχικά ακόμα και σε ταινίες που σέρνουν τις βόλτες τους σ’ ένα άδειο παρόν ή θρηνούν για ένα ανύπαρκτο μέλλον (η Πρωινη Περίπολος του Νικολαΐδη). Οι θεατές απομακρύνθηκαν από τις ταινίες που επιμένουν να σαβανώνουν οτιδήποτε αγγίζουν, κι αυτό είναι πολύ φυσικό: οι ίδιοι συνεχίζουν να ζουν σε καταστάσεις πολύ πιο κινηματογραφικές που δεν έχουν γίνει ποτέ ταινίες.

Όταν η ιδεολογία, η αισθητική, η κινηματογραφοφιλία, τα θεωρητικά κείμενα, η δημοσιογραφική κλάψα και οι μόδες των φεστιβάλ χαθούν από τα μάτια μας, τότε η μνήμη ανασύρει μερικές ελληνικές ταινίες που τόλμησαν να παραδοθούν στην αντιφατική αλλά και πάντα ζωντανή ελληνική πραγματικότητα. Τότε έρχονται στο νου οι δύο ταινίες του Δαμιανού που δεν δημιούργησαν κανενός είδους σχολή κι απλώς συναντήθηκαν με μεταγενέστερες προσπάθειες εξίσου τολμηρές και απελπισμένες: η Αθήνα των Απέναντι, η χουντική περίοδος της Φωτογραφίας, το φως που καίει το Δέντρο που Πληγώναμε, το φορτηγό που κατεβάζει τους ήρωες της Καρκαλούς στην Ομόνοια και η εύθραυστη ισορροπία των Παιδιών του Κρόνου συναντούν τις ταινίες του Δαμιανού και τριγυρίζουν όλες μαζί γύρω από ένα αόρατο κέντρο.

Έτσι ο Δαμιανός, – που έχει αποσυρθεί στην Εύβοια- μπορεί να αποδειχθεί στο μέλλον ο πιο σημαντικός Έλληνας κινηματογραφιστής, ακριβώς γιατί προοιωνίσθηκε μια δέσμη ταινιών όπου η αισθητική, η ιδεολογία και η τεχνική περνάνε σε δεύτερη μοίρα και η σκηνοθεσία εγκαταλείπει τη θέση του υπέρτατου κριτή για να εμπλακεί σ’ ένα άγνωστο, ηδονικό και βασανιστικό παιχνίδι με την πραγματικότητα.

Ψείρες

December 19, 2009

Λοιπόν, για να μπαίνουμε στο κλίμα σιγά σιγά:

από την πιο απολαυστική συναυλία συναυλία της χρονιάς, όπως συναποφασίσαμε εγώ κι ο Herr Hum και δε δεχόμαστε αντίρρηση.

Κατά τα άλλα οι Χειμερινοί Κολυμβητές ανακηρύσσονται ομοφώνως σε επίσημη αγαπημένη μπάντα του 5κ, κι όποιος διαφωνεί ας το πει τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα. Έτσι;

Επίσης παίδες ο καινούριος τους δίσκος είναι εξαιρετικός. Και περιέχει και την ομοιοκαταληξία σε ελθ.

Βάιτους

December 17, 2009

Το 1992 ο souroupis και ο dystropop διάβαζαν στο τεύχος 90 (;) αφιέρωμα στο doom. 17 χρόνια αργότερα, από εκείνα τα ακούσματα για μένα επιβιώνουν βασικά μόνο οι Vitus. Και:

Από το http://www.myspace.com/stvitus
Feb 2 2010 8:00P
An club in Athens ~ exclusive GR show & 1st ever SV show in Greece ATHENS

Κείμενα για το Δεκέμβρη

December 8, 2009

Δύο κείμενα για το Δεκέμβρη, μεστά κατά τη γνώμη μου.

Ένα από τον Δύτη των Νιπτήρων, γραμμένο με την απόσταση ενός έτους και την ένταση του εδώ και τώρα, κι άλλο ένα γραμμένο εκείνες τις μέρες, με την απόσταση του ανθρώπου που τα είχε ίσως σκεφτεί από πριν.

Προσθέστε τα δικά σας, συλλεχθέντα εκ του διαδικτύου ή γραμμένα ιδιοχείρως.

τασνίφ

December 1, 2009

 

πέρσικο τραγούδι

χιτάκι 5κ

October 23, 2009

Για τον Herr Hum που το γούσταρε και για όσες παραπονιούνται ότι δε βάζουμε λέει μουσικές. Εδώ που τα λέμε δίκιο έχουνε. Τελευταία μάλιστα δε βάζουμε τίποτα γενικώς…