Author Archive

Χένρυ Μίλλερ

July 18, 2009

..Πόσο μπερδεμένα, πόσο περίπλοκα είναι όλα.

Νιώθουμε ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς που μας μαχαιρώνουν πι-

σώπλατα, ξεμακραίνουμε απ’ αυτούς που ειναι πρόθυμοι να

μας βοηθήσουν, συγχαίρουμε τους εαυτούς μας για την καλή

μας τύχη χωρίς να υποπτευόμαστε πως αυτό που ονομάζουμε

καλή τύχη πιθανόν να είναι ο χαλκάς απο τον οποίο είναι αδύ-

νατον να ξεφύγουμε, τρέχουμε ίσια μπροστά με το κεφάλι μας

στραμμένο προς τα πίσω, καλπάζουμε τυφλά ίσια κατά την πα-

γίδα και οι δήθεν δραπετεύσεις μας μας οδήγούν στ’ αδιέξοδα..

 

.. Ακροβατούμε ανάμεσα σε δυό κόσμους-κείνον απ τον οποίο

έχουμε αναδυθεί και κείνον προς τον οποίον πορευόμαστε. Αυ-

τή είναι η βαθύτερη έννοια της λέξης ΄ανθρώπινος΄ που σημαί-

νει πως δεν είμαστε παρά ένας αρμός, μια γέφυρα, μιά υπόσχεση..

 

 

(αποσπάσματα από το ‘Sexus’ Η ρόδινη σταύρωση)

Delusions..!

July 17, 2009

 

P9280003  

 αυτή είναι η κουζίνα του ταρζάν

 σε  φουτουροκυβοΪμπρεσιονι-

στική κλπ. κλπ… άποψη.

Θα τα ξεχάσω στην παραλία ..

July 16, 2009

Δεν υπάρχει αίσθηση κινδύνου,

αλλά ίσως ενα μάτι ερεθισμένο που ψοφά

κάτω απ’ τις μονοτονίες των φωταγωγών.

Είναι σήμερα η έναρξη του καλοκαιριού

και γι’ αυτό έβαλα πάγο στον σπιτικό εσπρέσσο

σκεφτόμενος  όλες τις νύχτες που πέφτουν μπρούμυτα,

γερασμένες φριχτά, που τις βρίσκεις νεκρές

στο πάτωμα ύστερα από μια γερή δόση ανοίας.

Τώρα σκέφτομαι πως δεν υπάρχουν παραμύθια,

πως ο παλιός ένοικος στον τρίτο

που γυρίζει μόνος τις κυριακές

είχε χάσει το παιχνίδι πολύ πριν,

                                               πιο πριν (όπως λένε),

αρχίσει να δέρνει την μητέρα του.

Και περνώντας απ την είσοδο λοιπόν,

για να βγω στη λεωφόρο, για να σημαδέψω

τις παραλιακές αποδράσεις μου,

το ξέρω πως θα μυρίσω το θάνατό του

 Θα είναι έτσι στολισμένος κ’ επίσημος για τέτοιες καταστάσεις  

σκορπώντας το άρωμα σκουληκιών

μεχρι τρεις ορόφους πιο πάνω.

Φυσικά, κουβαλώντας πάντα μια παλίρροια ευαισθησίας,

θα βαλθώ να συντονίσω τους πεινασμένους δέκτες μου

σε μια γη γεμάτη στήθη και αιδοία

μια γη που θα με πείσει,

πως δεν πήγαν χαμένοι τόσοι καφέδες και τσιγάρα

κ πως ο θάνατος που αποθηκεύεις

σε δόσεις καθημερινές θ’ ανταμοιφθεί

απ’ ένα μέγιστο χάδι

απ’ ένα φιλί

που θα στείλει το πρίγκηπά του

εκεί πίσω, στην αρχή των παραμυθιών

για ν’ αγνοήσει ένα σωρό άχρηστες λεπτομέρειες

που σκληραίνουν το δέρμα

και το κάνουν αργό κ δυσκίνητο

 σαν φίδι που πεθαίνει πάνω στα σεντόνια

σαν νεκρωμένο φλοιό

πάνω στο πύρινο φλέμμα της ζωής.

 

Είμαι όμως σίγουρος, πως όλα αυτά

                                             θα τα ξεχάσω’

                                             θα τα ξεχάσω

καθώς θα τραβήξω μια δυνατή τζούρα ήλιου

στην άμμο με το βρεγμένο μου κορμί,

χαζεύοντας ημίγυμνα ζευγαράκια

και οικογένειες κρετίνων

ν’ ασκούν επιβλητικά βέτο σε κάθε           

                                         επικίνδυνη σύλληψη’

σε κάθε σύλληψη

που θα μπορούσε ν’ ανατρέψει τον κόσμο τους

χύνοντας, τα πάντα μαζί με τα κουβαδάκια τους

στην άκρη ενός κενού.

Τάσος Λειβαδίτης – Aνώμαλα πάθη

July 13, 2009

Kάποτε θα θυμηθώ κάτι τόσο ωραίο, θά ‘ναι φθινόπωρο σ’ εκείνη τη μικρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσαμε, ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες ― από τότε δεν ξαναβγήκα απ’ τ’ όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ στ’ ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό ― γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανέναν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση σαν την αθανασία των ποιητών

(από την Ποίηση. Tόμος Tρίτος 1979-1987, Kέδρος 1991)

Ιωάννινα 9/07

July 13, 2009

Σαν  το κεράσι

  πάνω στα χεiλη

ξέρεις πως

να δίνεσαι.

Ιωάννινα 9/07

July 11, 2009

Δυο γόβες

σπάσαν τη σιωπή

           ..   

 

δυo χεiλη την ενώσαν

Άντε να δροσιστούμε κ λίγο μέρος Β.. Μιχάλης Οικονόμου (1884 – 1933) ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΕΝΤΑ

July 10, 2009

To karma twn tsigarwn !

July 9, 2009

Anavo akoma ena tsigaro pou den mporei n allaxei tin troxia twn pragmatwn, 

oute na katapiei tin terastia miga pou gargalaei to derma mou,pou den mporei

na valei pali fotia stis xlomes roges sou, opws  se mia palia fotografia.

Synevei syxna , to eida! ena kopadi astrwn me arxika filikes diatheseis na 

lithovolei mexri telikis ptosis kapoion tyxaio oneiropolo pou stathike na ta thaumasei

ή pali,

anthropous alafiasmenous na podopatoun ena ilio k na kremoun tin agonia tous sto

tsigeli,perimenontas t entoma na tin afanisoun..

Etsi kapos,ypologiza k to plithos twn panikovlitwn arouraiwn stous dromous apax k

psiliazondan tin epikeimeni tragodia tou planiti,

ma kai to plithos twn karxariwn pou den exoun tropo n amynthoun otan psilokomenoi

k anisxyroi servirontai sta dontia enos panakrivou restoran!

Synepos den yparxoun akindines zoes, alla k i idia  h aisthisi tou kindinou einai syxna mia

dikiologia syntyrisis tis zohs se asynithista xamiles thermokrasies ‘

Gi auto se perimeno esena!, na sikoseis to forema sou se kapoio apo ta picnique sou

gonatizondas sto euforo xoma ,xonontas mesa sto slipaki sou

sporous apo roda gia tin epomeni anoixi mas.

Ma tora loipon, anavo k to epomeno tsigaro k perno se xwrous

p’  apagoreuetai na fumareis.. idiaitera omos,apagoreuetai to na fumareis allo kapno ap twn allwn!

k to kano auto me tin elpida vevaia pos mia mera tha stamatiseis tis klhseis

k tha fonaxeis mazi mou: ANAKUKLOSTE TOUS DROMOUS PROS TON PARADEISO..!!

 

”afieromeno ston kagello”

Poetry in motion

July 8, 2009

 

 

Το να ‘σαι γυμνή

πλαϊ σ’ ένα κίτρινο σχέδιο

ή σε μια μώβ κλινική

δεν χωρά όλους τους τρόπους

που μπορώ να σ αγαπήσω

 

                                 Στο τέλος Tέλος

η επούλωση ευχαριστεί

τους Μύκητες της αγάπης.

Το σκάκι (Μανώλης Αναγνωστάκης)

July 7, 2009

Έλα να παίξουμε.

Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου .
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη.
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου.
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω ;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα , και τα άλογά μου θα στα δώσω.
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω.
Που ξέρει μόνο σ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

H Βεβαιότητα της Υποψίας (από τις Τολμηρές Ιστορίες) Νίκος Δήμου

July 6, 2009

…Ο Φίλων έχει μια πολύ ωραία γυναίκα – και μια πολύ ωραία σχέση με αυτή τη γυναίκα. Ωστόσο εκτός από τις στατιστικές, τον απασχολεί και η αμφισημία του κόσμου. (Πού τα μαθηματικά του – όπου όλα είναι σαφή και ξεκάθαρα!) Είναι ένας φανατικός της αλήθειας, της ειλικρίνειας, της διαφάνειας. Ενώ η ζωή είναι ένα συνονθύλευμα από ασάφειες και ψευτιές. Κάθε λίγο, κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων ανακαλύπτει μιαν άλλη, αντίθετη. Κάθε όψη έχει και την ανάποδή της. Κάθε εικόνα αναιρείται από το αρνητικό της.

“Κι εγώ θα είμαι η εξαίρεση;”… η συνεχεια του κειμενου  στο http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=1&time_id=408&cat_id=1