Archive for the ‘Cinema’ Category

Αρταβάτζ Πελεσιάν

December 2, 2010

Από χτες το βράδυ τελώ υπό την επήρεια του Αρταβάτζ Πελεσιάν, Αρμένη κινηματογραφιστή.  Είδα τις “Τέσσερις Εποχές” του,  μια ταινία γυρισμένη κάπου στα βουνά της Αρμενίας.  Σας προτρέπω να δείτε, πάρτε τουλάχιστον μια γεύση.

Το πρώτο μέρος, το δεύτερο, και το τρίτο:


“Naked Gun” actor Leslie Nielsen dead at 84

November 29, 2010

Canadian comic actor Leslie Nielsen, star of a string of madcap spoof movies including “Airplane!” and “The Naked Gun,” died of complications from pneumonia in Florida on Sunday, a spokesman said. He was 84.

The Influencers

November 22, 2010


INFLUENCERS is a short documentary that explores what it means to be an influencer and how trends and creativity become contagious today in music, fashion and entertainment.
The film attempts to understand the essence of influence, what makes a person influential without taking a statistical or metric approach.
Written and Directed by Paul Rojanathara and Davis Johnson, the film is a Polaroid snapshot of New York influential creatives (advertising, design, fashion and entertainment) who are shaping today’s pop culture.


October 2, 2010

Step Across the Border is a 1990 avant-garde documentary film on English guitarist, composer and improviser Fred Frith. It was written and directed by Nicolas Humbert and Werner Penzel and released in Germany and Switzerland. The film was screened in cinemas in North America, South America, Europe and Japan and on television in the United States, Germany, Switzerland, Austria and France. It was also released on VHS by RecRec Music (Switzerland) in 1990, and was later released on DVD by Winter & Winter (Germany) in 2003.

Shot in black and white, the 35mm documentary was filmed between 1988 and 1990 in Japan, Italy, France, Germany, England, the United States and Switzerland, and shows Frith rehearsing, performing, giving interviews and relaxing. Other musicians featured include René Lussier, Iva Bittová, Tom Cora, Tim Hodgkinson, Bob Ostertag and John Zorn.

The film won “Best Documentary” at the European Film Awards in 1990. A companion “soundtrack” album, Step Across the Border was also released by RecRec Music in 1990.

Nύχτες Πρεμέρας Lemmy: the movie. Δευτέρα 20/9 Ωρα 19.45 στο Απόλλων

September 16, 2010


September 14, 2010

Στους κινηματογράφους από 4/11.

A bout de souffle

June 24, 2010

Breathless: 50th Anniversary is out now in cinemas and on DVD/blu-ray September 13th. And to celebrate the re-release, Rodarte have teamed up to make limited edition t-shirts for the film available from Dover Street Market

Breathless, filmed by hand on a shoestring budget, signalled the arrival of French New Wave and changed film forever. Jean Luc Godard made it seem anyone could grab a camera and join the revolution. A chain-smoking Jean Paul Belmondo channelled Bogart. Jean Seberg got her big break as Patricia the pixie-faced traitress. Their affair, the jazz, the joyrides… Breathless was fresh, frenetic and sexy as hell. It is equally so at fifty. The camerawork and even the fashion sit comfortably with 2010 releases. Assistant director Pierre Rissient (dubbed “King of Cannes” by a reverent Quentin Tarentino) talked to Dazed.


My Playground

April 26, 2010

MY PLAYGROUND explores the way Parkour and Freerunning is changing the perception of urban space and how the spaces and buildings they are moving on are changing them. Mainly set in Copenhagen the film follows Team JiYo as they explore the city and encounter the obstacles it presents.

Award winning architect Bjarke Ingels, founder of BIG Architects, is fascinated by the way Team JiYo convey architecture and takes the team to his buildings, to explore and unfold their skills, that may be just as groundbreaking as the architecture itself. The film travels around the world from Denmark to Japan, United States, United Kingdom, and China to explore where the urban mobility is heading. Team JiYo has a dream of making the biggest dedicated parkour park in the world, but isn’t parkour and freerunning supposed to be in the city and not in a fixed environment?

Kaspar Astrup Schröder set out to more closely examine the way that traceurs interact with architecture – honing in on parkour and urban mobilty in modern cities spaces via Team JiYo and the people that determine how the space is shaped within our cities.

DVD sale here

Γιατι καμιά φορά η ερμηνεία ενός ”αριστουργήματος” είναι τόσο απλή!!!

April 23, 2010

οι απαραίτητες εξηγήσεις

April 23, 2010

Ο Buñuel κουβαλάει το σταυρό του στα γυρίσματα του "Γαλαξία"

Όταν η  συζήτηση έρχεται στο σχηματισμό, αλλά και την πρόσληψη της  κινηματογραφικής γλώσσας, σκέφτομαι ότι η κατανόηση της γλώσσας αυτής, του στοιχειώδους συντακτικού της, είναι  αυτονόητη σήμερα, αλλά κάθε άλλο παρά αυτονόητη ήταν πριν  από μερικές γενιές· η αλλαγή αυτή δεν παύει να με εντυπωσιάζει. Θυμάμαι λοιπόν το  επάγγελμα του explicador, που αναφέρει ο Buñuel στην αυτοβιογραφία του.  Ισπανία, γύρω στο 1915, οι πρώτες κινηματογραφικές αίθουσες:

Στη Σαραγόσα, εκτός από τον παραδοσιακό πιανίστα, κάθε αίθουσα είχε τον explicador της, δηλαδή κάποιον που στεκόταν όρθιος δίπλα στην οθόνη κι εξηγούσε με δυνατή φωνή τη δράση.

Ας πούμε, έλεγε:

– Λοιπόν, ο κόμης Ούγκο βλέπει τη γυναίκα του να περνάει στο μπράτσο ενός άλλου άντρα. Και πρόκειται να δείτε τώρα, κυρίες μου και κύριοι μου, πώς ανοίγει το συρτάρι του γραφείου του για να πάρει ένα ρεβόλβερ και να σκοτώσει την άπιστη γυναίκα του.


Get ready!

April 15, 2010

Οι χειμωνιάτικες αίθουσες έχουν ήδη αρχίσει να τεστάρουν τα κλιματιστικά τους, ενώ οι θερινές έχουν ξεκινήσει το ξεχορτάριασμα. Η καλοκαιρινή κινηματογραφική σεζόν έχει πάντα λαμπρούς «προσκεκλημένους» από το παρελθόν και απ’ ό,τι φαίνεται η φετινή χρονιά δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Με το «Ράσομον» του Ακίρα Κουροσάβα (φωτό), την ταινία που έκανε γνωστό τον καλλιτεχνικό πλούτο του ιαπωνικού κινηματογράφου στη Δύση με το θρίαμβό της στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1951, ξεκινά πρώιμα το θερινό κύμα των επανακυκλοφοριών. Η συνέχεια επιφυλάσσει αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις, με τον κλασικό αμερικανικό κινηματογράφο να έχει και φέτος την τιμητική του. Θα (ξανα)απολαύσουμε, λοιπόν, την ακαταμάχητη γοητεία της Όντρεϊ Χέπμπορν («Ραντεβού στο Παρίσι», «Οι Ψίθυροι»), θα σιγοτραγουδήσουμε τις off season μελωδίες τού «Τραγουδώντας στη Βροχή» και θα (ξανα)χορέψουμε το μελαγχολικό «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι». Καλό σινε-καλοκαίρι λοιπόν!

Δεν χρειάζεται να είσαι comic fanboy από τα γεννοφάσκια σου ή να ντύνεσαι συχνά με κολλητές φόρμες. Το Comicdom Con Athens 2010 (16-18/4) είναι μια γιορτή που φανερώνει σε μύστες και μη όλες τις πτυχές μιας από τις σημαντικότερες τέχνες των καιρών μας, αυτήν των κόμικς. Όπως κάθε χρονιά, η σπουδαία pop culture συνάντηση της πόλης, που πραγματοποιείται στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση (Μασσαλίας 22), έχει και τις ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές της στιγμές. Οι προβολές ξεκινούν την Παρασκευή 16/4 με το ντοκιμαντέρ «Tintin et Moi», μια πλήρη κινηματογραφική καταγραφή όσων κρύβονται πίσω από τις περιπέτειες του ατρόμητου νεαρού ρεπόρτερ Τεν-Τεν, τις οποίες θα απολαύσουμε την επόμενη χρονιά στους κινηματογράφους με την υπογραφή του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η συνέχεια ανήκει στο αριστούργημα της Pixar «WALL-E» αλλά και το σπανιότατο ’70s manga animation «Marine Express» του Ντεζάκι Τέτσου. Το κινηματογραφικό πρόγραμμα της διοργάνωσης συμπληρώνεται με το επίκαιρο πάνελ «Comics & Cinema: Τόσο μακριά, τόσο κοντά», στο οποίο θα παρευρίσκεται και ο πανούργος δημιουργός του κόμικς «Kick-Ass» Τζον Ρομίτα Τζούνιορ. Η είσοδος σε όλα τα events είναι ελεύθερη.

Στα ενδέκατα γενέθλιά του, το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου επέλεξε να κάνει μια εντυπωσιακή φιέστα έναρξης με το «Gainsbourg» του Ζοάν Σφαρ, μια πολυεπίπεδη βιογραφία για τον διάσημο ερωτικό τραγουδιστή Σερζ Γκενσμπούρ. Στην πρεμιέρα, που θα γίνει στην αίθουσα του Αττικόν στις 15 Απριλίου, θα βρεθούν –ανάμεσα σε άλλους– η Νάνα Μούσχουρη και ο Ζαν Πολ Γκοτιέ, ο οποίος είναι ανάδοχος της φετινής διοργάνωσης.
Η επαφή του Γκοτιέ με το κινηματογραφικό μέσο ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 με το σχεδιασμό των κουστουμιών στην ταινία «Ο Μάγειρας, ο Κλέφτης, η Γυναίκα του και ο Εραστής της» του Πίτερ Γκρίναγουεϊ. Συνεχίστηκε σε πιο έντονους ρυθμούς τη δεκαετία του ’90 με τις εκκεντρικές ενδυματολογικές δημιουργίες του «Κίκα» και το φουτουριστικό «Πέμπτο Στοιχείο». Το φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου παραχωρεί λευκή κάρτα στον διάσημο σχεδιαστή μόδας για να παρουσιάσει τις αγαπημένες του κινηματογραφικές στιγμές. Από τις σινεφίλ παιδικές του αναμνήσεις με το «Ποτέ μου δεν σ’ αγάπησα» (1944) του Ζακ Μπεκέρ μέχρι τη μεγάλη του αγάπη για την όπερα με την ταινία «Κάλλας για Πάντα» (2002) του Φράνκο Τζεφιρέλι, οι επιλογές του Ζαν Πολ Γκοτιέ παρουσιάζουν ιδιαίτερο κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Όλο το πρόγραμμα του φεστιβάλ εδώ. Το pentekappa προσφέρει δωρεάν προσκλήσεις σε όσους ενδιαφέρονται.

Και μια ταινία που βγαίνει αύριο, προς το παρόν μόνο στις ΗΠΑ, και ελπίζουμε ότι θα έρθει και από τα μέρη μας μια μέρα.

Εξομολογήσεις του Σταύρου Τσιώλη

March 15, 2010

Εχθές 5κ-προβολή Τσιώλη, Έρωτας στη Χουρμαδιά.  Σήμερα βόλτα στα βιβλιοπωλεία. Μήτσος ο βιβλιοπώλης-που-μου-βρίσκει-τα-πάντα. Χαζεύω τα ράφια του. Παλιά περιοδικά. Περιοδικό Οθόνη, τεύχος Δεκεμβρίου 1988. Στο οπισθόφυλλο ο Σταύρος Τορνές και η Σαρλότ βαν Γκέλντερ. Το ξεφυλλίζω. Αφιέρωμα στον Τορνέ, αναδημοσίευση συνέντευξης του Μπόρχες. Το αγοράζω. Μπόνους ένα θέμα με τίτλο Εξομολογήσεις του Σταύρου Τσιώλη. Είναι η περίοδος που μόλις είχε τελειώσει τους Ακατανίκητους Εραστές και ετοιμάζόταν για την επόμενη ταινία του, που – τελικά – ήταν ο Έρωτας στη Χουρμαδιά.   Αντιγράφω:

… Προέρχομαι από ένα χώρο για τον οποίο αισθάνομαι αρκετά ένοχος, και το πλήρωσα, και από τον οποίο η Μακρινή απουσία δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει. Πιστεύω ότι η απελευθερωτική προσπάθεια συνίσταται στο να υποχωρεί σιγά σιγά η αυθεντία του σκηνοθέτη και να προσεγγίζονται τα πράγματα με μια, θα τολμήσω τώρα να το πω, αθωότητα. Αισθάνομαι ότι είμαστε, όπως λέει κι ο Παπαγιώργης, ένα σύνολο δάνειων γνώσεων. Πιστεύω ότι αυτές οι γνώσεις δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά μόνο σ’ όλο και μεγαλύτερες αμφιβολίες και όλο μεγαλύτερη αγωνία. Εγώ λοιπόν προσπάθησα να κάνω μια αντίστροφη κίνηση. Δηλαδή να ξεχνώ οτιδήποτε, οποιαδήποτε κατακτημένη τεχνική και να προσεγγίσω με μια ταπεινότητα ένα εντελώς απλό θέμα που δεν επιδέχεται δραματουργική ανέλιξη, που δεν παίζει με τους νόμους του παιχνιδιού. Προσπάθησα να πιάσω ένα όσο γίνεται πιο απλό πράγμα και να δω πού μπορεί αυτό να με οδηγήσει, αντικρίζοντας πια τον κόσμο με μάτια γεμάτα απορία και θαυμασμό για το τι συμβαίνει γύρω μου.

… Γίνεται μέσα μου μια συνειδητή επεξεργασία. Προσπαθώ να φθάσω σ’ ένα σημείο όπου η έννοια του σκηνοθέτη-αυθεντία να πάψει να είναι βασανιστική και καθοριστική πάνω στην ταινία. Αν αυτό μπόρεσε να αποδώσει κάτι, τότε το ένστικτό μου δεν μ’ έχει οδηγήσει λάθος. Ακόμη δεν έχω απόλυτη συνείδηση για το τι έχει γίνει. Μάλιστα έχω την καταπληκτική αίσθηση ότι αυτή η ταινία είναι μια παράξενη πτώση. Και φοβάμαι να προχωρήσω παραπέρα. Γιατί πράγματι θέλω να προχωρήσω. Ετοιμάζομαι με λαχτάρα να κάνω τον Έρωτα στη χουρμαδιά. Όπου εκεί αυτή η τραγική ελευθερία της κάμερας και των ανθρώπων να χαθεί. Τώρα όμως αυτές τις μέρες του Φεστιβάλ…
Και ο τρόπος που αντιμετωπίσθηκε η ταινία, με μια τρυφερή αποδοχή απ’ όλους, εμένα μάλλον με τραυματίζει παρά μου κάνει καλό. Δεν θέλω πια να είμαι καλός.
Εγώ κάνω μια προσπάθεια. Να επανασυνδεθώ, αν θέλεις, με τη ζωή, με τον κόσμο. Γι’ αυτό και κάνω ταινίες. Γιατί υπάρχει από κάτω η βασανιστική ανάγκη της επικοινωνίας. Γι’ αυτό και είμαι τραυματισμένος από το γεγονός ότι δεν βρίσκω μια αίθουσα να παιχτεί η ταινία. Δεν μπορώ να επικοινωνήσω μ’ ένα κοινό. Μπορούσα να κάνω ας πούμε εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια με την Κατάχρηση Εξουσίας και να μην πατάει άνθρωπος στις καινούριες δουλειές. Τώρα που έφθασα 50 χρονών, που είμαι καθαρότερος, τιμιότερος, προσέγγισα τον κινηματογράφο και τη ζωή μου μ’ έναν πιο έντιμο τρόπο, τώρα έρχεται η ώρα της περιφρόνησης. Είναι κάτι που μ’ έχει τρομάξει. Γι’ αυτό σου λέω ότι αισθάνομαι την ανάγκη να εγκαταλείψω τον Έρωτα στη χουρμαδιά και να περάσω στο Χιόνι, μια ταινία που είναι μέσα σε κάποιους κανόνες στο παιχνίδι. Έχει μια πυκνότητα δραματουργική. Θα κατέβω τώρα στην Αθήνα και θα ζήσω μέσα στην αγωνία της επιλογής και ξέρω ότι η επιλογή είναι μια υπεύθυνη στάση. Αισθάνομαι ότι κάτι πρέπει να κάνω. Εξάλλου μπαίνει και το ερώτημα αν πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε κινηματογράφο. Αν έχει κανένα νόημα. Εγώ θα επιμένω. Έχει νόημα.

(Από μια συζήτηση του Σταύρου Τσιώλη με τον Ιορδάνη Καμπά)

τι δεν βλέπουμε στο σινεμά

February 28, 2010

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.

Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.

Μιχάλης Γκανάς

από το βιβλίο Ο ύπνος του καπνιστή, εκδόσεις Καστανιώτη, 2003.

Για τον Herr Hum που το συζήταγε εχθές.


February 20, 2010

Λόγω επειδής που έρχεται η καινούρια του άρρωστη ταινία (i love you Phillip Moris),και επίσης έρχεται και το πιο άρρωστο χεβυ μέταλ φεστιβάλ,παραθέτω ένα βίντεο ανάμιξη και των δυο…

Μανιφέστο Σταύρου Τορνέ

February 5, 2010

Με την αφορμή μιας προβολής, κάποια κείμενα του Σταύρου Τορνέ (1932-1988), ενός από τους πιο σημαντικούς έλληνες κινηματογραφιστές, μιας περίπτωσης εντελώς ιδιαίτερης, ενός ανθρώπου παθιασμένου, που “έκανε κινηματογράφο όπως ανέπνεε”.

Γιατί κάνω κινηματογράφο

Ο κινηματογράφος δεν είναι το έργο των δισεκατομμυρίων.

Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο αστέρων.

Ο κινηματογράφος δεν είναι το θέαμα των πολυεθνικών.

Ο κινηματογράφος δεν είναι εγγραφή βιντεοταινίας.

Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο της όμορφης φωτογραφίας, του τέλειου πλαισίου, της καθαρής κατά συνθήκην ηχητικής μπάντας, της πλούσιας σκηνογραφίας.

Ο κινηματογράφος δεν υπάρχει χωρίς φιλμ. Αλλά ένα φιλμ υπάρχει μόνο όταν ξεκινά από την απόφαση βαθιά μέσα απ’ τα σπλάχνα εκείνου που το κάνει. Και όχι από την ηλίθια αποφασιστικότητα των προγραμματιστών, χειριστών της κουλτούρας, παραγωγών της ψωλής, στελεχών επιχειρήσεων, λειτουργών διαφόρων, τραπεζιτών, γραφειοκρατών, βοηθητικών.

Ο κινηματογράφος είναι τα δικά μας φιλμ.

Ο κινηματογράφος είναι η άρνηση του τεχνικισμού και της σημειολογίας.

Ο κινηματογράφος είναι ο τόπος που εσύ και εγώ γνωριζόμαστε, «εγώ» και άλλοι αγκαλιαζόμαστε.

Ο κινηματογράφος είναι όλα τα έργα που δεν έγιναν αλλά θεάθηκαν εκστατικά μέσα στην έκρηξη της ύπαρξης.

Ο κινηματογράφος είναι η απελευθερωτική προσήλωση του περιθωρίου στην αναζήτηση του ατομικού κόσμου.

Ο κινηματογράφος είναι ο χώρος της κατάρας και της μέθης.

Ο κινηματογράφος είναι η αιώνια αναλογία του είναι.

Ο κινηματογράφος είναι η κοινωνία που αναπαράγεται κάτω από μία μοναδική συνθήκη: να αφήσει να διαφανεί το είναι, ο χρόνος (κόσμος), πίσω από τις πλευρές του λογισμού.

Ο κινηματογράφος είναι το σημείεο συνάντησης-σύγκρουσης μεταξύ του πραγματικού και του αδιανόητου, του φανταστικού και του αδύνατου.

Ο κινηματογράφος είναι αυτή η υπόσχεση-απειλή: η επιστροφή του ασύλληπτου, η τόλμη του απρόβλεπτου.

Ο κινηματογράφος δεν είναι οι ταινίες που παίζονται στην τηλεόραση.

Ο κινηματογράφος δεν είναι τα δασκαλέματα των ειδικών.

Σταύρος Τορνές



January 29, 2010

Πρόγραμμα προβολών

Παρασκευή 29
18.00 Horch/Άκου (Γιώργης Φωτόπουλος)
20.00 Το σύνδρομο της Χιονάτης (Άγγελος Σπάρταλης)
22.00 Ecce momo (Ανέστης Χαραλαμπίδης)
Σάββατο 30
18.00 Μια Ροζ Παραμάνα (Νίκος Πομώνης)
20.00 Ρυτίδες και όνειρα
Empirical Data
22.00 Το τελευταίο τραγούδι του Έλβις
Κυριακή 31
Η Ιουλίτα ονειρεύεται (Φοιτητικές Ταινίες 2009)
Κάθε που βραδιάζει (Φοιτητικές Ταινίες 2009)
One of us
Το κουτί
20.00 Η μουσική των προσώπων (Νίκος Κορνήλιος)
22.00 Κυνηγώντας το Μωυσή

Εισιτ.: Ταινιοθήκη της Ελλάδος € 4, “Nixon” € 5
Πρόγραμμα προβολών

Δευτέρα 1
Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 1
22.00 Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 2
Τρίτη 2
Masterclass Πίτερ Στρίκλαντ
22.00 Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 3
Τετάρτη 3
19.00 Masterclass Ρομπ Χίου
20.00 Αφιέρωμα στον Μιχάλη Αρφαρά
22.00 Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 4

Πρόγραμμα προβολών

Δευτέρα 1
21.00 Αφιέρωμα στο Σκοτσέζικο Ντοκιμαντέρ
23.00 Αφιέρωμα στις Αργεντίνικες Ταινίες Μικρού Μήκους
Τρίτη 2
Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 1
23.00 Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 2
Τετάρτη 3
Αφιέρωμα L’Alternativa
23.00 Διαγωνιστικό Τμήμα – Ενότητα 3

1-6 Φεβρουαρίου
Γαλλικό Ινστιτούτο
Πρόγραμμα Προβολών
Δευτέρα 1
18.30 Προσωπογραφίες
19.30 Ντοκιμαντέρ από το Φεστιβάλ της Autrans: Ο Προμηθευτής του Νερού (Φατιμά Αμοντρούζ, 2009)
19.45 Αφιέρωμα στην Έφη Ξηρού: Κόσμος Χ (2005) και Charisma X Ιannis Xenakis (2009)
21:00 Αφιέρωμα στη Στέλλα Θεοδωράκη: Από το Απλό στο Πολλαπλό (1993)
22:15 Αφιέρωμα στον Ντζίγκα Βερτόφ: Ο Άνθρωπος με την Κινηματογραφική Μηχανή (1929)
Τρίτη 2
18.30 Προσωπογραφίες
19.45 Ντοκιμαντέρ από το Φεστιβάλ της Autrans: Ο Πλανευτής του Γράμμου (Βαγγέλης Ευθυμίου, 2009)
20.15 Αφιέρωμα στη Στέλλα Θεοδωράκη: Δεκαετία του ’80: Από τη Μόδα στην Κατανάλωση (1991) και Δεκαετία του ’80: Μόδα – Σώμα – Ποίηση (1991)
21.15 Αφιέρωμα στην Έφη Ξηρού: Επικούρειος Απολλών (2004)
21.45 Προσωπογραφίες
Τετάρτη 3
18.30 Ντοκιμαντέρ από το Φεστιβάλ της Autrans: Καλάμι (Μπγιόρν Ράινχαρτ, 2009)
19.30 Προσωπογραφίες
20.30 Αφιέρωμα στην Έφη Ξηρού: Άκρα (1996), Εποχές του Διονύσου (1999), Αφροδίτη των Ρόδων (2000)
21.00 Αφιέρωμα στη Στέλλα Θεοδωράκη: Σαν Όνειρο Πρωινό. Ε. Κριαράς: Μνήμες Ενός Αιώνα (2005)
22.00 Προσωπογραφίες

Από την πολυπολιτισμική Ευρώπη με εύθυμη διάθεση

1-24/2, έναρξη προβολών: 20.30
Ινστιτούτο Γκαίτε (αίθουσα εκδηλώσεων) Είσοδος ελεύθερη
Πρόγραμμα προβολών
Δευτέρα 1
5 ταινίες μικρού μήκους:
Just Get Married (Χασάμ Τσαντάτ, 2003), Die Sprachschule (Άντι Μπάους, 2006), Schwarzfahrer (Πέπε Ντάνκαρτ, 1991), Padam (Χουάν Μάνιουελ Καράσκο, 2007), Parlez-moi d’ amour (Φίλιππος Τσίτος, 1994)
Τρίτη 2
Helsinki-Napoli All Night Long (Μίκα Καουρισμάκι, 1987)
Τετάρτη 3
Λουλούδια από Έναν Άλλο Κόσμο (Ισπανία 1999, 108΄)

“GAGARIN” Εισιτ.: Πέμ. 28 & Παρ. 29/1: € 10, Σάβ. 30/1: € 15
Πρόγραμμα προβολών

Παρασκευή 29
16.00 Αθήνα-Νέα Υόρκη, Το Μεγάλο Κόλπο (Τάκης Σιμονετάτος, 1985)
18.00 Άγρια Νιάτα (Νίκος Φώσκολος, 1982)
20.00 Βράβευση του Φαίδωνα Γεωργίτση
Προβολή ταινίας: Λουκάς ο Αποστάτης (Φαίδων Γεωργίτσης, 1974)
22.00 Βράβευση της Ελένης Φιλίνη
Προβολή ταινίας: Η Γοργόνα (Γιώργος Σκαλενάκης, 1988)
24.00 Ο Πυρετός της Ηδονής (Απόστολος Τεγόπουλος, 1974)
Σάββατο 30
16.00 Τα Είδωλα (Όμηρος Ευστρατιάδης, 1975)
18.00 Ναρκωτικά στα Θρανία (Κώστας Μπακοδήμος, 1989)
20.00 Βράβευση του Στιβ Ντούζου
Προβολή ταινίας: Οι Μπάτσοι Πουλάνε την Ηρωίνη (Δημήτρης Τζελλάς, 1990)
22.00 Κάθαρση (Φωκίων Μπόγρης, 2009)
00.30 Closing Party: Ημισκούμπρια Live + DJ sets.


ΕΤΕΚΤ Βαλτετσίου 25, 2103602379. Αφιέρωμα Ένα Άλλο Βλέμμα: Οι 12 Ένορκοι (Σίντνεϊ Λιούμετ, 1957) την Παρασκευή 29/1, στις 19.00. Εισηγήτρια: Μαρία Μπαχά. Αφιέρωμα στην ιταλική κωμωδία: Παλιοζωή, Παλιόκοσμε (Ντίνο Ρίσι, 1961) τη Δευτέρα 1/2, στις 19.00. Εισηγητές: Ειρήνη Πυρπάσου, Σωτήρης Καρκανιάς. Είσοδος ελεύθερη.
ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER  Η Ορχήστρα των Χρωμάτων και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου παρουσιάζουν τον ανεξάρτητο κύκλο εκδηλώσεων υπό τον τίτλο “Τα Πέντε Χρώματα”: Broken Dreams (Γεωργία Συλλαίου στο τραγούδι – Σάκης Παπαδημητρίου στο πιάνο) και προβολή της ταινίας Καμπαρέ (Μπομπ Φόσι, 1972) την Τρίτη 2/2, στις 20.30. Ο κύκλος εκδηλώσεων πραγματοποιείται υπό την επιμέλεια και τις εισηγήσεις του κριτικού και ιστορικού μουσικής Γιώργου Β. Μονεμβασίτη. Εισιτ.: € 10, φοιτ.: € 8.
BIOS  Ο Jesus de la Mascara παρουσιάζει: The Football Factory (Νικ Λαβ, 2004) το Σάββατο 30/1, στις 21.30. Εισιτ.: € 2.
FNAC Τhe Mall / Μοναστηράκι Αφιέρωμα στον Τζιμ Τζάρμους “Ο Ανεξάρτητος”: Τσακισμένα Λουλούδια (2005) την Τετάρτη 3/1, στις 19.00. Είσοδος ελεύθερη.
NOSOTROS Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια. Προβολή Anime: Midori (Χιρότσι Χαράντα, 1992) την Κυριακή 31/1, στις 21.00. Είσοδος ελεύθερη.

Βυζαντινό animation παραμύθι

January 26, 2010


μακεδονικό παραμύθι ιστορημένο με φιγούρες παρμένες από βυζαντινά φρέσκα, μεταβυζαντινές και λαϊκές εικόνες, ξυλόγλυπτα και μικρογραφίες.

μην ψάξετε να βρείτε στο γύρισμά του τους τεχνικούς τρόπους και τα κατά συνθήκην ψεύδη του νατουραλιστικού κινηματογράφου…

φτιάχτηκε με μια πολύ παλιά μέθοδο τεχνικής, θεώρησης και σκηνικής οικονομίας, τη μέθοδο του θεάτρου σκιών.


Σκηνο…γραφή Εμμανουήλ Ζάχου και Σπύρου Καραγιάννη.

Αυτά διαβάζουμε στην οθόνη και ξεκινά το παραμύθι.

Όπως βλέπω την αρχή, η τεχνική μου θυμίζει περισσότερο παιδικό παιχνίδι. Το τέλος δεν μπορώ να το δω, κι εκεί που σταματάει το παραμύθι θέλω να μάθω ποια τέχνη δεν ήξερε κανείς. Και δεν μπορώ να δω το τέλος  διότι μόνο η αρχή διατίθεται δωρεάν. Δεν το λέω μεταφορικά αυτό, εννοώ ότι αν κάποιος έχει λογαριασμό στο paypal, ας δώσει τα 3€ και θα τον κεράσω μπύρα, στο στέκι του Βακαλόπουλου.

Λεπτομέρειες εδώ.

Σημείωση: ο Ζάχος πρέπει να είναι ο εθνολόγος-συγγραφέας βιβλίων για το λαϊκό πολιτισμό, το Μάρκο, κ.ά. και εμπνεστής της Μαστοράντζας του Ερντεμπίλ, του δίσκου των Χειμερινών Κολυμβητών.

Όλγα Ρόμπαρντς

January 22, 2010

Kάτι γίνεται με το Βακαλόπουλο στο 5κ τελευταία… Κείμενά του ανεβαίνουν, κι άλλα κείμενά του ανεβαίνουν, συνεντεύξεις του διαβάζονται, ταινίες που συνσκηνοθέτησε προβάλλονται (και αρέσουν), βιβλία του χαρίζονται και ξαναχαρίζονται, άλλα τα ψάχνουμε, τα αγαπημένα του μπαρ είναι και τα δικά μας. Και συμπτώσεις… εχτές με ρώταγε ο tarzan που θα βρούμε την Όλγα Ρόμπαρντς, τη μοναδική  ταινία μεγάλου μήκους του Βακαλόπουλου, σήμερα με ειδοποιεί άλλος φίλος, χωρίς να έχει προηγηθεί σχετική συζήτηση μαζί του,  ότι η ταινία αυτή προβάλλεται στην Ταινιοθήκη, αύριο, 23/1, στις 22:00. Εννοείται ότι θα πάμε.


January 4, 2010

“Upular” by Pogo, is an awesome electronic composition using sounds and clips from the movie “Up.” Pogo is an emerging electronic music artist in Perth, Western Australia. He is known for his work recording small sounds from a single film or scene and sequencing them to form a new piece of music.

η δέσμη

January 3, 2010

Απόσπασμα από κείμενο του Βακαλόπουλου, δημοσιευμένο το 1988:

Υπήρχαν όμως ανέκαθεν ταινίες που επιθυμούσαν να αναπνεύσουν και που τις καλύπτει ένα πέπλο σιωπής, ταινίες που μοιάζουν με βαθιές ανάσες, μακριά από το νέφος των ιδεολογημάτων. Οι ταινίες αυτές αποσιωπήθηκαν ή θεωρήθηκαν εξαιρέσεις: ίσως να μην είναι καθόλου τυχαίο ότι οι περισσότεροι θεωρούν την Αναπαράσταση του Αγγελόπουλου ως εναρκτήριο λάκτισμα του νέου ελληνικού κινηματογράφου, σπρώχνοντας έτσι στη λήθη το αριστουργηματικό Μέχρι το Πλοίο του Αλέξη Δαμιανού, που προηγθηκε κατά τρία χρόνια. Κι όμως, η προσεκτική σύγκριση των δύο ταινιών αποκαλύπτει μα διαφορά που δεν είναι ιδεολογικής τάξεως: με δυό λόγια, ενώ και οι δύο ταινίες διαπιστώνουν την ίδια καταστροφή της ελληνικής επαρχίας, ο Αγγελόπουλος το κάνει αυτό εκ των υστέρων ενώ ο Δαμιανός το συλλαμβάνει εν τω γεννάσθαι. Η Αναπαράσταση προωθεί την ιδέα ότι ο κινηματογράφος στην Ελλάδα έχει τη μοναδική αποστολή να κηδέψει μέσω των εικόνων την ερειπωμένη ελληνική πραγματικότητα. Αντίθετα, ο Δαμιανός οδηγεί την ταινία του από τα βουνά στον Πειραιά, πιστεύοντας ακράδαντα ότιο κινηματογράφος σ’ αυτή τη χώρα αποκτά πραγματική υπόσταση μόνο όταν συντονίζεται με τη βασανιστική πορεία της επιβίωσης. Για τον Δαμιανό ό,τι πεθαίνει συνεχίζει να υπάρχει· και έτσι μια γυναίκα, η Ευδοκία, κουβαλάει πάντα αυτή την Ελλάδα που ο Αγγελόπουλος συνεχίζει να θεωρεί χαμένη, κηδεύοντάς την από ταινία σε ταινία.

Έχω την εντύπωση ότι «νέος ελληνικός κινηματογράφος» θεωρήθηκε και συνεχίζει να θεωρείται η σειρά των ταινιών που προκύπτουν από την Αναπαράσταση και που αντιμετωπίζει την ελληνική πραγματικότητα σαν κάτι τελειωμένο και σταματημένο στο χρόνο, ένα σύνολο ερειπίων που αφήνει χώρο για ένα αργόσυρτο πένθος, σε έγχρωμη έκδοση με πολλές φωτοσκιάσεις. Στις «υπερφωτισμένες» ταινίες που μας κατέκλυσαν και συνεχίζουν να μας κατακλύζουν όλα αυτά τα χρόνια, το μοναδικό πράγμα που σαλεύει είναι η κάμερα, και η ιδιαιτερότητα αυτή ξεπέρασε τις ιστορικές ταινίες για τον εμφύλιο και εγκαταστάθηκε κυριαρχικά ακόμα και σε ταινίες που σέρνουν τις βόλτες τους σ’ ένα άδειο παρόν ή θρηνούν για ένα ανύπαρκτο μέλλον (η Πρωινη Περίπολος του Νικολαΐδη). Οι θεατές απομακρύνθηκαν από τις ταινίες που επιμένουν να σαβανώνουν οτιδήποτε αγγίζουν, κι αυτό είναι πολύ φυσικό: οι ίδιοι συνεχίζουν να ζουν σε καταστάσεις πολύ πιο κινηματογραφικές που δεν έχουν γίνει ποτέ ταινίες.

Όταν η ιδεολογία, η αισθητική, η κινηματογραφοφιλία, τα θεωρητικά κείμενα, η δημοσιογραφική κλάψα και οι μόδες των φεστιβάλ χαθούν από τα μάτια μας, τότε η μνήμη ανασύρει μερικές ελληνικές ταινίες που τόλμησαν να παραδοθούν στην αντιφατική αλλά και πάντα ζωντανή ελληνική πραγματικότητα. Τότε έρχονται στο νου οι δύο ταινίες του Δαμιανού που δεν δημιούργησαν κανενός είδους σχολή κι απλώς συναντήθηκαν με μεταγενέστερες προσπάθειες εξίσου τολμηρές και απελπισμένες: η Αθήνα των Απέναντι, η χουντική περίοδος της Φωτογραφίας, το φως που καίει το Δέντρο που Πληγώναμε, το φορτηγό που κατεβάζει τους ήρωες της Καρκαλούς στην Ομόνοια και η εύθραυστη ισορροπία των Παιδιών του Κρόνου συναντούν τις ταινίες του Δαμιανού και τριγυρίζουν όλες μαζί γύρω από ένα αόρατο κέντρο.

Έτσι ο Δαμιανός, – που έχει αποσυρθεί στην Εύβοια- μπορεί να αποδειχθεί στο μέλλον ο πιο σημαντικός Έλληνας κινηματογραφιστής, ακριβώς γιατί προοιωνίσθηκε μια δέσμη ταινιών όπου η αισθητική, η ιδεολογία και η τεχνική περνάνε σε δεύτερη μοίρα και η σκηνοθεσία εγκαταλείπει τη θέση του υπέρτατου κριτή για να εμπλακεί σ’ ένα άγνωστο, ηδονικό και βασανιστικό παιχνίδι με την πραγματικότητα.