Archive for the ‘Literature’ Category

Τέλος εποχής

October 16, 2010

http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231063566

On the road to Chora

September 10, 2009

72P8210334Garlouro Kinlyno. Ενέπσενσυ Έξιι.  Μα ναι! Αυτό είναι.

Περί μουσικής, ανάρτηση πολλοστή

September 8, 2009



      Μια άποψη, που δεν έγινε ποτέ ακριβώς δικιά μας, τη φλερτάραμε όμως, άλλος λίγο, άλλος πολύ, νομίζω. Όχι ακριβώς επί του θέματος που έθεσε ο melanine, αλλά επί θέματος γειτονικού. Αντιγράφω απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Χρήστου Βακαλόπουλου Η Γραμμή Του Ορίζοντος, εκδόσεις Εστία, 1991, κι ας μου συγχωρέσει το μονοτονικό που αντιπαθούσε:

Υπήρχε μια μουσική παράνομη, ταλαιπωρημένη, αφόρητα πραγματική. Κόιταζε στα μάτια τον πόνο, δεν τον εξόριζε όπως το ραδιόφωνο, τον άφηνε να κυλάει και τον έστελνε εκεί όπου για μια στιγμή έπαυε να είναι πόνος και γινόταν κάτι άλλο, πολύ παράξενο. Ερχόταν από πολύ μακριά, κανείς δεν ήταν σε θέση να πει από πού είχε ξεκινήσει, ήταν αναγκασμένη να κρύβεται γιατί κανείς δεν άντεχε πια τόσο πολύ πόνο, στις πόλεις είχαν συνθηκολογήσει, είχαν αποφασίσει να μην πονάνε πια, μόνο να χαίρονται με μικρές, άσπιλες και αμόλυντες μελωδικές δόσεις. Το πανηγύρι κρατούσε τρεις μέρες και τρεις νύχτες κι όταν τελείωνε δεν έλεγαν τίποτα με τη Βάνα, δεν συζητούσαν ποτέ την επίδραση της παράνομης και ταλαιπωρημένης μουσικής πάνω τους, σχεδόν ντρεπόντουσαν που την είχαν ακούσει κι όμως είχαν μείνει εκεί, καρφωμένες, τρεις μέρες και τρεις νύχτες, μόλις άνοιγε το στόμα της η ξανθιά στο πρόχειρο πάλκο το τραγούδι κύλαγε μόνο του μέσα τους. Ποιοι έγραφαν αυτά τα τραγούδια, πού ζούσαν, με τι έμοιαζαν; Αν τους έβλεπες στο δρόμο, δεν θα τους αναγνώριζες ποτέ, ήξεραν να κρύβονται, ήταν καλά κρυμμένοι ακόμα κι όταν έβγαιναν μπροστά, στο πάλκο. Κανείς δεν τους πρόσεχε ιδιαίτερα, όλοι έπιναν, χόρευαν, σχημάτιζαν κύκλους. Όταν τελείωνε το πανηγύρι τα μάζευαν και έφευγαν, χανόντουσαν στα βουνά, κυκλοφορούσαν απαρατήρητοι στις πόλεις. Έπρεπε να περνούν απαρατήρητοι ώστε να συναντούν τον πόνο, να μην τους αποφεύγει ο πόνος όπως έκανε με το αμόλυντο ραδιόφωνο, να μπαίνουν στη γειτονιά του διακριτικά όπως οι άλλοι έμπαιναν στην εκκλησία, να του σφίγγουν το χέρι, να του ζητάνε κανένα τραγούδι κι εκείνος να τους χαρίζει καμιά δεκαριά. Έπρεπε να μην τους προσέχει κανείς, να μην γνωρίζει λεπτομέρειες της προσωπικής τους ζωής, να τους βλέπει ξαφνικά να εμφανίζονται μέσα από τα βουνά, να έρχονται αθόρυβα και να εξαφανίζονται με τον ίδιο τρόπο. Κανείς δεν έπρεπε να μιλάει γι’ αυτούς, ερχόντουσαν από πολύ μακριά και δεν ήταν τίποτα, δεν έλεγαν κουβέντα με τη Βάνα για την παράνομη μουσική όταν τελείωνε το πανηγύρι.

(more…)

Ταξίδι με τον Έσπερο

August 3, 2009

Τον ξέβγαλε ως το πεζούλι, καθώς όλες τις βραδιές. Εκεί σταμάτησε, του άπλωσε το χέρι.

– Αντίο, του είπε

Τότε, με μιας, νιώθοντας την ψυχή του ελαφρωμένη στο ύπαιθρο, εκείνος ξέσπασε.

– Δανάη! Φεύγω! ξεφώνισε τρέμοντας, με ένα λυγμό.

Του χαμογελούσε.

– Αντίο, ξανάπε ήρεμη.

Αλλόκοτη ύπαρξη. Τώρα το βλέπει. Ποτέ δεν την είχε αποχτήσει τέλεια, ποτέ! Κάτι μέσα της όλο του ξέφευγε, κάτι ανυπόταχτο ή και φιλάργυρα κρυμμένο. Η προσφορά της είτανε παραχώρηση.

BKS.0271343

Άγγελος Τερζάκης ( 1907 – 3 Αυγούστου 1979)

foutoure?

July 29, 2009

http://rhondaforever.com/

 

 

a 3d drawing tool developed by Amit Pitaru

Ανδρέας Λασκαράτος

July 24, 2009

Από την Προϊδέαση του βιβλίου του ” Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς”

AndreasLaskaratos

Σκοπός του παρόντος βιβλίου είναι το σιάσιμο μιας σφαλερής ιδέας οπού έως τώρα εβασίλεψε και βασιλέβει ακόμη στην κοινωνία μας.

Η κοινωνία μας νομίζει πως δεν πρέπει να ξεσκεπάζονται τα ελαττώματά της, και θεωρεί ως εγκληματίαν εκείνον όπου το κάμη. Νομίζει εξεναντίας ότι είναι χρέος κάθε καλού πατριώτη να κηρύττη αρετές εις τον τόπον των ελλατωμάτων της.

Τούτο έκαμε ώστε καθένας, φοβούμενος την πρόληψή της, αρνήθηκε νων της ανοίξη τα μάτια εις τες αληθινές πηγές των κακών της. Ενώ απ’άλλο μέρος οι κατεργαραίοι, που σε κάθε κοινωνία ποτέ δεν λείπουνε, εκερδοσκοπήσανε ναν την αποκοιμήσουν, απάνω στον κρημνό της ανοησίας της, για να κλέψουνε την υπόληψή της.

Εγώ δεν ημπορώ, εν συνειδήσει, να ναναρίσω την κοινωνία μας με το ναρκωτικό νανάρισμα των λαοπλάνων, ούτε μήτε να σιωπήσω τα ολέθρια αποτελέσματα μιας τέτοιας σατανιθκής κερδοσκοπίας. Εγώ εξεναντίας ξεσκεπάζω τα ελαττώματά της με θάρρος και με εξουσίαν, με όλη εκείνην την εξουσία όπου μου δίνει η Αλήθεια. Ανοίγω το σπήτι, και δείχνω την οικογένειαν, εις όλην της τη βαρβαρικήν ασχημάδα. Διαπλατόνω την εκκλησία, και δείχνω ότι, αποκάτω στον τίτλο Χριστιανική Θρησκεία, δεν υπάρχει παρά ένα άθροισμα από βάκχικα και άλλα ειδωλολατρικά έθιμα. Εξετάζω την πολιτική της και η πολιτική της, βγαλμένη μέσαθε από μιαν τέτοιαν οικογένεια, από μιαν τέτοια θρησκεία, δεν εμπόριε παρά να ήναι ανάλογη με την ψυχικήν κατάσταση της κοινωνίας.

Ο εγωισμός, τω όντι, είναι η βάση της, η χαμέρπεια το μέσον της, η παράλυση το αποτέλεσμά της!

Χιούμορ

July 23, 2009

Τον Κατσίμπαλη ένα καλοκαίρι σύστησα στην Κυρία Μπρετόν στο Μπαρ του Ζωναρά.‭ ‬Αμέσως μας διηγήθηκε την ιστορία μιας κυρίας που ονειρευόταν πως ένας τρομερός νέγρος της έσπαγε την πόρτα για να μπει στο δωμάτιο,‭ ‬ενόσω εκείνη έντρομη και γυμνή σκεπαζόταν με κόπο με το σεντόνι της,‭ ‬και όταν τελικά πέφτοντας η πόρτα εμφανίζεται ο νέγρος,‭ ‬γυμνός,‭ ‬εν πλήρη στύσει,‭ ‬να προχωράει προς το κρεββάτι,‭ ‬η κυρία έντρομη πάντοτε,‭ ‬καταφέρνει να ψελλίσει,‭ “‬μα επιτέλους κύριε τι θέλετε‭;” ‬κι ο νέγρος να της απαντάει με ψιλή φωνή γυναικεία:‭ “‬Εγώ τι θέλω κυρία μου,‭ ‬εσείς να μου πείτε τι θέλετε,‭ ‬που ονειρεύεστε τούτο το όνειρο‭”‬.‭

Από Το χιούμορ στον ελληνικό υπερρεαλισμό, κείμενο του Νάνου Βαλαωρίτη δημοσιευμένο στο περιοδικό ‭Διαβάζω‭,‭ ‬τεύχος‭ ‬120,‭ ‬5-6-1985

Ολόκληρο το κείμενο σε όποιον το ζητήσει.

Χένρυ Μίλλερ

July 18, 2009

..Πόσο μπερδεμένα, πόσο περίπλοκα είναι όλα.

Νιώθουμε ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς που μας μαχαιρώνουν πι-

σώπλατα, ξεμακραίνουμε απ’ αυτούς που ειναι πρόθυμοι να

μας βοηθήσουν, συγχαίρουμε τους εαυτούς μας για την καλή

μας τύχη χωρίς να υποπτευόμαστε πως αυτό που ονομάζουμε

καλή τύχη πιθανόν να είναι ο χαλκάς απο τον οποίο είναι αδύ-

νατον να ξεφύγουμε, τρέχουμε ίσια μπροστά με το κεφάλι μας

στραμμένο προς τα πίσω, καλπάζουμε τυφλά ίσια κατά την πα-

γίδα και οι δήθεν δραπετεύσεις μας μας οδήγούν στ’ αδιέξοδα..

 

.. Ακροβατούμε ανάμεσα σε δυό κόσμους-κείνον απ τον οποίο

έχουμε αναδυθεί και κείνον προς τον οποίον πορευόμαστε. Αυ-

τή είναι η βαθύτερη έννοια της λέξης ΄ανθρώπινος΄ που σημαί-

νει πως δεν είμαστε παρά ένας αρμός, μια γέφυρα, μιά υπόσχεση..

 

 

(αποσπάσματα από το ‘Sexus’ Η ρόδινη σταύρωση)

Μπόρχες, ΙΙ

May 18, 2009

Η ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ

Ένας νεαρός πέρσης κηπουρός λέει στον αφέντη του:

«Σώσε με! Σήμερα το πρωί συνάντησα το Χάρο. Μου έκανε μια απειλητική χειρονομία. Και τι δεν θα ‘δινα να ‘μουν το βράδυ στο Ισπαχάν».

Ο καλόψυχος αφέντης του δανείζει τ’ άλογά του. Το ίδιο σούρουπο, ο αφέντης συναντά τον Χάρο και τον ρωτά:

«Γιατί σήμερα το πρωί κάνατε μια απειλητική χειρονομία στον κηπουρό μου;»

«Δεν ήταν απειλητική χειρονομία», του απαντά ο Χάρος, «αλλά μια χειρονομία έκπληξης. Βλέπεις, σήμερα το πρωί βρισκόταν τόσο μακριά απ’ το Ισπαχάν, κι εγώ πρέπει να τον πάρω απόψε στο Ισπαχάν».

Jean Cocteau, Le Grand Ecart


ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

Λεοπαρδάλεις ορμούν στο ναό και αδειάζουν ως την τελευταία σταγόνα τα δισκοπότηρα· αυτό επαναλαμβάνεται πολλές φορές· τελικά, το λογαριάζει κανείς κι αυτό σαν μέρος της τελετής.

Τα κοράκια ισχυρίζονται ότι ένα μόνο κοράκι θα μπορούσε να καταστρέψει τους ουρανούς. Αυτό είναι γεγονός, αναμφισβήτητα, δεν αποδεικνύει όμως τίποτα εναντίον των ουρανών, γιατί ουρανοί δεν σημαίνουν παρά την αδυνατότητα των κορακιών.

Τα κυνηγόσκυλα παίζουν ακόμα στην αυλή, αλλά ο λαγός δε θα ξεφύγει, όσο γρήγορα κι αν τρέχει τώρα στο δάσος.

Τους έδωσαν να διαλέξουν τι προτιμούν να γίνουν: βασιλιάδες ή αγγελιαφόροι βασιλιάδων. Σαν τα παιδιά, όλοι προτίμησαν να είναι αγγελιαφόροι. Γι’ αυτό υπάρχουν σήμερα τόσοι πολλοί αγγελιαφόροι που σέρνονται στον κόσμο και, αφού δεν έμειναν βασιλιάδες, διαλαλούν τις ασυνάρτητες και παλιωμένες αγγελίες τους. Ευχαρίστως θα έβαζαν τέρμα στις άθλιες ζωές τους, αλλά δεν τολμούν, λόγω του υπηρεσιακού όρκου.

Franz Kafka, Στοχασμοί για την αμαρτία, τον πόνο, την ελπίδα, και τον αληθινό δρόμο (1917-1919)


ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ποιος δεν θυμάται εκείνοι το ποίημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς, όπου ονειρεύεται ότι ο Μεγαλέξαντρος δεν πέθανε στη Βαβυλώνα, αλλά χάθηκε από το στρατό του και διείσδυσε στην Ασία; Ύστερα από περιπλανήσεις σ’ αυτή την άγνωστη γεωγραφία, συνάντησε έναν στρατό κίτρινων ανθρώπων και, έτσι όπως ήταν επαγγελματίας πολεμιστής, κατατάχτηκε στις γραμμές τους. Πέρασαν πολλά χρόνια και κάποια μέρα πληρωμής, ο Αλέξανδρος κοίταξε με κάποια έκπληξη ένα χρυσό νόμισμα που του είχαν δώσει. Αναγνώρισε τη μορφή και σκέφτηκε: αυτό το νόμισμα το είχα κόψει εγώ για να γιορτάσω μια νίκη κατά του Δαρείου, όταν ήμουνα ο Αλέξανδρος ο Μακεδών.

Adrienne Bordenave, La modification du Passé ou la seule base de la Tradition (Πω, 1949)


ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

Ποτέ ο δράκοντας δεν ήταν υγιέστερος και τόσο κεφάτος, όσο εκείνο το πρωί που τον σκότωσε ο Περσέας. Λέγεται ότι η Ανδρομέδα σχολίασε κατόπιν με τον Περσέα το περιστατικό: είχε ξυπνήσει ήσυχα ήσυχα, με καλή διάθεση, και τα λοιπά. Όταν το ανέφερα στον Μπάλαρντ, διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως το στοιχείο αυτό δεν εμφανίζεται στους κλασικούς. Τον κοίταξα και του είπα πως κι εγώ επίσης ήμουν οι κλασικοί.

Samuel Butler, Note-Books


Από την ανθολογία Σύντομες και παράξενες ιστορίες, των Χόρχε Λουίς Μπόρχες και Αντόλφο Μπιόι Κασάρες. (Στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ύψιλον, 1988. Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης, Αχιλλέας Κυριακίδης)

Ατέχ

April 11, 2009

Έμαθα απ’ έξω τη ζωή της μητέρας μου και σαν κάποιο θεατρικό ρόλο, κάθε πρωί μία ώρα, παίζω τη ζωή της μητέρας μου μπροστά στους καθρέφτες. Αυτό κρατάει, από μέρα σε μέρα, χρόνια ολόκληρα. Αυτό το κάνω ντυμένη στα φορέματα της μητέρας μου, κρατώντας τη βεντάγια της και χτενισμένη σαν εκείνη, γιατί τα μαλλιά μου τα έπλεξα στη μορφή μάλλινου καπέλου. Παίζω το ρόλο της και μπροστά σε άλλους, ακόμα και στο κρεβάτι του αγαπητού μου προσώπου. Σε στιγμές πάθους εγώ δεν υπάρχω πια, δεν είμαι εγώ, αλλά εκείνη. Γιατί τότε τη μιμούμαι τόσο καλά που το πάθος μου εξαφανίζεται και παραμένει μόνο το δικό της. Με άλλα λόγια, εκείνη μου έκλεψε εκ των προτέρων όλες τις ερωτικές επαφές. Αλλά δεν την κατηγορώ γι’αυτό, γιατί ξέρω ότι και κείνη στον καιρό της ήταν θύμα κλοπής, με τον ίδιο τρόπο, από τη μητέρα της. Αν με ρωτήσει τώρα κάποιος γιατί παίζω πολύ αυτό το ρόλο, θα απαντήσω: Προσπαθώ να γεννήσω τον εαυτό μου ακόμα μια φορά, αλλά με καλύτερο τρόπο…

Το παραπάνω κείμενο είναι η δευτερη παράκληση της πριγκίπισσας Ατέχ. Περιλαμβάνεται στο σχετικό λήμμα του Λεξικού των Χαζάρων, βιβλίου γεμάτου, κάποτε υπερκορεσμένου ίσως, με πόλεις όπου οι κάτοικοι ξυπνούν κάθε μέρα με καινούρια πρόσωπα, έτσι που και οι πιο στενοί συγγενείς δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλο, με ανθρώπους που ονειρεύονται ταυτόχρονα δυο όνειρα, πράγμα που εξηγεί το γιατί έχουν δύο τάφους, περιστέρια που μετρούν μέχρι το εφτά, παπαγάλους που η ομιλία τους αποτελεί την τελευταία σωζόμενη πηγή για γλώσσες χαμένες και τα λοιπά.

( Το Λεξικό των Χαζάρων είναι ίσως το πιο γνωστό μυθιστόρημα του Μίλοραντ Πάβιτς. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηρόδοτος, σε μετάφραση του Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη.)

Σημείωση 706 του Ζήσιμου Λορεντζάτου

March 29, 2009

ζλ

“Αν πιείς ένα σπιτικό κρασί στη μάνα του και κοιτάξεις το ποτήρι στο φως ή στη λιακάδα της Αττικής, αν συλλαβίσεις σωστά ένα δημοτικό κείμενο ή περπατήσεις το απόβροχο κατηφορίζοντας από την Πεντέλη, αν γίνεις ένα με τα παιδιά της γειτονιάς στο παιχνίδι τους – έχεις πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να καταλάβεις σωστά ένα αρχαίο κιτρινισμένο ανάγλυφο, τα μάρμαρα του Παρθενώνα ή ένα χωρίο του Πλάτωνα. Θέλω να πω με αυτό πως ο δρόμος για τη ζωή που πέρασε περνάει πρώτα  απο την τωρινή ζωή. Το αυτονόητο αυτό (που το παραβλέπουν σχεδόν όλοι). ”  Ζ.Λ.  Σημείωση 706 στα Collectanea που θα κυκλοφορήσουν αυτές τις μέρες απ΄τις εκδόσεις “Δόμος”

Back to Nature!

March 21, 2009

Εαρινή ισημερία σήμερα και ευκαιρία για μια νέα αρχή. Τι κι αν βρέχει?